Czarna Madonna z Jasnej Góry

Według podania ikonę namalowano na blacie stołu z domu Świętej Rodziny, a do Polski trafiła przez wiele okrężnych dróg. Gdy umieszczono ją na Jasnej Górze, napłynęli pielgrzymi, a klasztor wzbogacił się darami ze złota i drogich kamieni.

To bogactwo nie uszło uwagi. Banda zbójców ruszyła na wzgórze, gotowa zrabować kosztowności i słynną ikonę.

Zbójcy złupili skarbiec i załadowali ikonę na wóz. Lecz gdy konie miały ruszyć, wóz nie drgnął. Choć smagano je i ciągnięto, koła stały, jakby ziemia trzymała obraz.

Rozwścieczony jeden z nich chwycił szablę i uderzył w oblicze Madonny. Naciął dwie rany na policzku. Gdy uniósł ramię do trzeciego ciosu, runął, a strach rozpędził całą bandę.

Mnisi znaleźli ikonę porzuconą na ziemi, z dwiema cięciami na policzku. Próbowano je zamalować, lecz wciąż blizny wychodziły na wierzch, jakby obraz sam chciał je zachować.

Odtąd Czarna Madonna nosi swoje cięcia jak znak. Dla pielgrzymów, którzy co roku przybywają na Jasną Górę, to nie szkoda, lecz dowód: że obrazu nie dano wywieźć i że chciał pozostać w Częstochowie.