Diabeł Boruta

Pod wieżami Łęczycy, powiadają, leży skarb złota strzeżony przez diabła Borutę. Nie pokazuje się z rogami i ogonem, lecz jako dumny szlachcic z wąsem, szablą i piórem.

Czasem ukazuje się jako wielki czarny ptak nad bagnami wokół miasta.

Zubożały szlachcic usłyszał o skarbie i postanowił oszukać Borutę. Zszedł do piwnic zamku, a diabeł obiecał mu złoto pod warunkiem, że nie weźmie ani ziarnka więcej niż wolno.

Szlachcic skinął głową i napełnił kieszenie, lecz potajemnie wsunął jeszcze monety do butów.

Ledwie wyszedł, poczuł kieszenie ciężkie jak ołów. Złoto wzięte ponad miarę zmieniło się w skorupy, błoto i suche liście. Śmiech Boruty potoczył się jak grzmot.

Bez grosza i zawstydzony człowiek uciekł z Łęczycy. Odtąd mówią: kto uczciwy, może coś dostać, lecz kto chce oszukać diabła, traci nawet swoje.