Śpiący rycerze w Tatrach

Ubogi pasterz szukał pewnego dnia zabłąkanych owiec wysoko w Tatrach. Przy skalnej ścianie spotkał starca z długą brodą, który spytał, czy chce popracować jeden dzień za dobrą zapłatę. Pasterz przystał na to.

Przybysz dotknął skały i otworzyła się ukryta brama. Razem zeszli do ogromnej jaskini pod górą, rozświetlonej miękkim, zimnym światłem.

To, co pasterz tam ujrzał, zaparło mu dech. Rząd za rzędem stała zbrojna rycerstwo, nieruchomo, każdy z dłonią na mieczu i głową pochyloną, jakby spał na koniu.

«Oni czekają,» rzekł starzec. «Gdy kraj będzie w największej potrzebie, obudzę ich, a oni wyruszą.» Kazał pasterzowi nakarmić konie i wyczyścić zbroje, a o zmierzchu zapłacił mu garścią starego złota.

Starzec wyprowadził pasterza na światło dzienne i postawił jeden warunek: nigdy nie wskazywać nikomu drogi do bramy. Kto z chciwości zakłóciłby wojsko przed czasem, przepędziłby rycerzy na zawsze.

Pasterz dotrzymał słowa. Opowiadał o śpiących pod górą, lecz nigdy o tym, gdzie jest brama. I tak czuwają do dziś w Tatrach, pod Giewontem, który spoczywa jak leżący rycerz nad Zakopanem.