De schippers van Thuin

Voor de komst van spoorwegen en snelwegen was de Samber de belangrijkste vervoersweg van de streek. Kolen uit de mijnen van Henegouwen, hout uit de Ardennen, graan uit de vlaktes — alles ging over het water. De schippers van Thuin vormden het kloppende hart van dit netwerk. Ze kenden elke bocht, elke ondiepte, elke sluispoort van Thuin tot Charleroi en verder.

Het leven op het water was hard. De boten waren zwaar en log, de stroming verraderlijk bij hoog water, en de winters bitter koud. Maar de schippers waren trots op hun vak en op hun vrijheid — op het water was een man zijn eigen baas.

De schippers van Thuin vormden een hechte gemeenschap met eigen tradities. Ze hadden hun eigen café aan de kade, hun eigen patroonheilige — Sint-Nikolaas, beschermer van de schippers — en hun eigen feestdag waarop de boten werden versierd met vlaggen en slingers. De kinderen groeiden op aan boord en leerden al jong de kneepjes van het vak: hoe je een touw knoopte, hoe je de wind las, hoe je een sluis bediende.

Huwelijken werden vaak gesloten tussen schippersfamilies, waardoor de kennis en de cultuur binnen de gemeenschap bleven. Een schipper trouwde met een schippersdochter, en hun kinderen werden weer schippers — zo ging het al generaties lang.

Met de komst van het spoor en later de vrachtwagen verloor de binnenscheepvaart haar dominante positie. De Samber wordt nog steeds bevaren, maar de kleine schippers van weleer zijn grotendeels verdwenen. In Thuin herinneren de kades, de oude pakhuizen en de jaarlijkse schippersfeesten aan een tijd waarin het water de levensader van de stad was.

Wie langs de Samber wandelt in Thuin, ziet nog altijd de plekken waar de boten aanmeerden, waar de goederen werden gelost en waar de schippers ’s avonds samenkwamen om verhalen te vertellen. Het water stroomt nog altijd, rustig en geduldig, alsof het wacht op de schippers die ooit zullen terugkeren.