De Witte Rotsen
In het hart van de Namurse Ardennen, waar de Semois-rivier zich slingert door diepe kloven, rijzen er rotsformaties op die de reizigers in verwondering zetten. De Witte Rotsen—Les Blanches Roches—glinsteren als kristallen in het zonlicht, zichtbaar van alle toppen van het Membre-Bohan natuurpark. Maar deze witte massieve rotsen waren niet altijd zo wit. De legende zegt dat zij hun kleur danken aan een verdoemde ziel en het ultieme offer van liefde.
1 De verdoemde minnaar
Eeuwen geleden leefde er in Bohan een jonge man genaamd Mathieu, gekend om zijn luidruchtige aard en zijn liefde voor de drank. Hij was verliefd op Isabelle, de dochter van een welgestelde handelaar, maar zij hield niet van zijn woeste manier. Na herhaaldelijk afgewezen te zijn, zwoor Mathieu zich te beteren. Hij trok zich terug in de heuvels van Membre en wijdde zich aan het pad van de hermiet. Elke dag zou hij bidden op de rotsen boven de Semois, hopende verlossing te vinden. Maanden gingen voorbij, en langzaam begonnen de dorpelingen zijn verandering op te merken. Isabelle, getroffen door zijn toewijding, begon hem in het geniep op te zoeken in zijn bergschuilplaats. Eindelijk, leek het, zou hun liefde bestemd zijn.
2 De vloek van de duisternis
Maar toeval wilde dat een zwarte tovenares uit de nabijgelegen holen Mathieu had opgemerkt. Jaloers op zijn vrijheid en getergd door zijn afwijzing van donkere kunst, legde zij een vloek op hem. Op de nacht van de volle maan, toen Mathieu en Isabelle elkaar kusten onder de sterren, voelde Mathieu een koude tot in zijn ziel dringen. Zijn lichaam begon te verstenen, alsof de aarde zelf hem wilde opsluiten. Isabelle schreeuwde en trok hem tegen zich aan, maar het kon niet voorkomen worden. In een wanhopige daad van liefde sloeg zij haar armen om hem heen en bad tot de heiligen om hem te redden. Haar tranen regenachtig op zijn versteende gezicht, en zij weigerde los te laten, zelfs toen haar eigen lichaam ook begon te bevriezen.
3 De witte rotsen
De volgende morgen vonden de dorpelingen twee stenen lichamen geklemd rond elkaar op de rots boven de rivier. De priester sprak magische woorden en de heilige water werd gespoten, maar niets kon hen redden. Hun liefde was zo intens geweest dat hun oferande werd aanvaard door machten groter dan die van de tovenares. Langzaam, dag na dag, begon het steen te gloeien. Het begon wit te worden, bleek als maanlicht, en uiteindelijk straalden de rotsen in een helderheid die pijnde in de ogen. Vandaag de dag zeggen de herders van Membre dat op stille nachten, wanneer de maan vol en helder is, je de echo van twee zielen kunt horen die fluisteren van hun ongebroken liefde tussen de Witte Rotsen. Zij beschermen nu de bergpas, en geen kwaad kan daar voet zetten zolang hun liefde nog brandt.
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
