Het Châtelet

In de dagen van koning Jan van Luxemburg heerste het gevaar altijd rond de vallei van de Semois. Plunderaars en vijandige ridders trokken door het land op zoek naar buit en roem. De heer van Vresse, een wijze en voorzichtige man genaamd Raoul, zag dat zijn volk bescherming nodig had tegen deze bedreigingen. Hij besloot een sterke vesting te bouwen op de ontoegankelijke rots die hoog boven de rivier uittorende, waar geen vijand gemakkelijk zou kunnen naderen zonder gezien te worden.

Jaar na jaar stonden de wachters van het Châtelet op hun post, in regen en sneeuw, in zomer hitte en winterkoude. Zij keken uit over het dal en waarschuwden de dorpelingen beneden wanneer gevaar naderde. Een nacht zagen zij vlammen van vijandelijke fakkels in het bos verschijnen – een leger kwam naderbij. De wachters blezen hun horens en lichtten hun waarschuwingsvuren aan, zodat iedereen in de vallei tijd had om zich in veiligheid te brengen en hun bezittingen te redden.

Eeuwen lang hebben de steen en graffiti van het Châtelet de dappere daden van Raoul en zijn verdedigers bewaard. Hoewel de vesting nu in ruïnes ligt, zeggen reizigers dat je ’s avonds bij maanlicht nog altijd de schaduwen van wachters kunt zien die door de gangen patrouilleren. De rots zelf lijkt de herinneringen van duizend jaren vast te houden, en elke steen vertelt een verhaal van moed, toewijding en liefde voor het land.