De Schoorsteen

Volgens de oude verhalen werd de Schoorsteen een nacht zichtbaar toen een dodelijke hongersnood het land teisterde. De oogsten waren mislukt, de voorraden waren leeg, en het volk stierf. Een oude wijze vrouw zei tegen de wanhopige dorpsoudsten dat zij beneden, diep in de onderwereld, een machtige reus zou kunnen vinden die rook uitblaast als een sein. Deze reus, verklaarde zij, was ooit een menselijke vorst geweest die zich niet om het lijden van zijn mensen bekommerde. Als straf werd hij getransformeerd tot steen en verplicht onder de aarde zijn plaats in te nemen. Maar soms, op bepaalde maanden, wanneer de nood het hoogst is, blazt hij rook uit door de monoliet—niet uit boosheid, maar als teken van berouw. Wie het teken ziet, zei de wijze vrouw, zal weten dat de goden luisteren.

Die winter beklommen de dorpelingen, angstig en wanhopig, de heuvel naar de Schoorsteen. Daar, onder het maanlicht, zagen zij inderdaad rook—fijne, witte rook die uit de rotsachtergrond omhoog kringelde. De wijze vrouw knielde en bad hardop, haar woorden vermengd met het geluid van de wind. De volgende ochtend, zo zeggen de legenden, ontdekten jagers uit Bohan een hele regio volgepakt met rendieren, zalm in de rivieren, en vogelbroedplaatsen vol eieren. De hongersnood was voorbij. Sindsdien werd De Schoorsteen een plaats van bedevaart. Dorpelbewoners zouden ernaartoe gaan als zij in nood waren, en velen beweerden dat zij antwoord op hun gebeden ontvingen. De rook werd gezien als een teken van verbinding tussen de wereld der levenden en het rijk der gestorven koningen.

Tot op vandaag staat De Schoorsteen stil tegen de lucht van Bohan, als een steen centinel op wacht. Wandelaars die de plek bezoeken, zeggen dat zij op bepaalde momenten van het jaar, vooral in de nevelige herfst- en wintermaanden, zeker rook kunnen zien opstijgen. Wetenschappers zeggen dat dit geologische activiteiten zijn, minerale reacties in de oude steen. Maar de oude mensen van Bohan-Membre schudden hun hoofd en fluisteren dat het iets diepers is—dat de reus onder de aarde nog steeds zijn berouwvolle zuchten uitblaast, nog steeds zijn wacht houdt over het lijden van de mensheid. La Cheminée blijft een herinnering aan het geheugen van de aarde zelf, aan de macht van berouw en de doorstuuring van hoop, zelfs vanuit de diepste donkerheid.