De grensbetwisting van Genk en Zonhoven

Op een zonnige dag in de Limburgse grensstreek kwamen de burgemeesters van Genk en Zonhoven samen op het omstreden grondgebied. Het ging om een stuk land dat beide gemeenten voor zich opeisten. De burgemeester van Genk stond met ferme stem te verkondigen: “Hier staan wij zonder twijfel op het grondgebied van Genk!” Maar de burgemeester van Zonhoven was het niet eens. “Neen, neen, dit is Zonhovensch grond!” riep hij terug. De twee heren konden zich geen van beiden aan hun standpunt onttrekken, en het geschil dreigde uit de hand te lopen.

Ten slotte werd een rechter ingeschakeld die de zaak moest beslechten. De wijze man stelde een eenvoudig onderzoek voor: de burgemeester van Zonhoven zou een eed afleggen dat zij inderdaad op Zonhovensch grondgebied stonden. De burgemeester van Zonhoven aarzelde geen moment. Hij hief zijn hand op, zwoer bij alles wat hem heilig was, dat zij op grond van Zonhoven stonden. Met volle overtuiging sprak hij zijn woorden uit. Niemand durfde hiertegen in te brengen, want een magistraat die onder ede getuigt, kan toch zeker niet liegen?

Maar wat bleek nu? De list van de burgemeester werd pas veel later onthuld. Men ontdekte dat de slimme man aarde van Zonhoven in zijn klompen had gelegd voordat hij de eed aflegde! Zo stond hij werkelijk op Zonhovensch grondgebied, al was het slechts de enkele centimeters aarde in zijn schoeisel. Tot vandaag de dag vertellen de dorpelingen van Genk dit verhaal met een glimlach. En wie aandachtig kijkt naar het stuk land waar de grens verloopt, ziet daar inderdaad een stuk grond dat een ander kleur heeft dan de rest. Is het een bewijs van deze eeuwenoude list? Of slechts een natuurlijk verschil in bodemsamenstelling? De sage laat het in het midden.