De weerwolf van Gelieren

Het feest was op zijn hoogtepunt toen de bruidegom zijn bruid bij de arm nam en fluisterde dat hij even moest verdwijnen. «Achter de haag,» zei hij, met een knipoog. «Ik ben zo terug.» Hij gaf haar zijn zakdoek — een witte doek met zijn initialen erin geborduurd — en zei iets vreemds: «Ga maar vast vooruit over het pad. Maar als je iets tegenkomt dat je lastigvalt, sla het dan met deze zakdoek in het gezicht.»

De bruid lachte en dacht dat het een grap was. Ze nam de zakdoek aan en liep het donkere pad op dat van het ene café naar het andere leidde, door het veld achter de kerk.

Halverwege het pad hoorde ze iets achter zich — het geluid van zware poten op de vochtige grond. Ze draaide zich om en zag in het maanlicht een gedaante die op vier poten liep, groter dan een hond, met ogen die geel oplichtten. Het beest gromde laag en kwam dichterbij.

De bruid deinsde achteruit, maar herinnerde zich toen de woorden van haar man. Ze greep de zakdoek en toen het beest vlak voor haar stond, sloeg ze het met de doek vol in het gezicht. Het dier krijste — een geluid dat half menselijk klonk — en sprong achteruit. Toen draaide het zich om en verdween in de duisternis achter de haag.

Enkele minuten later kwam de bruidegom het pad op lopen, alsof er niets was gebeurd. Maar de bruid zag dat zijn hemd scheef zat, dat er modder aan zijn handen kleefde en dat er op zijn wang een rode striem liep — precies op de plek waar zij het beest met de zakdoek had geraakt.

Ze zei er niets over. Niet die nacht, niet de dag erna, niet in de jaren die volgden. Maar ze bewaarde de zakdoek, en soms, wanneer haar man ’s nachts onrustig werd en mompelend in zijn slaap het bed uit gleed, vouwde ze de doek open en legde hem op het kussen naast zich — als een wapen dat ze hoopte nooit meer te hoeven gebruiken.