De Korrigan van de Kalkoven van Chokier

De Korrigan was naar Chokier gekomen lang voordat de eerste steen werd gelegd. Het was een klein wezen met een oud gezicht, huid grijs als de as van kalksteenpoeder, met ogen die gloeiden als ondergrondse kolen. Hij had de kalkoven als woning gekozen omdat hij de bewaker van de steen zelf was, degene die het evenwicht tussen extractie en respect handhaafde. Voor de eerste steenhouwers was de Korrigan een vriend: zij namen alleen wat zij nodig hadden, bedankten de aarde, en deelden hun brood met het mysterieuze wezen.

Maar toen aangeleiden met geldingzucht kochten de kalkoven, veranderde de stemming. Ze zagen in de ovens slechts een middel om zich oneindig te verrijken, steeds meer te graven, zonder ophouden te creëren. De Korrigan begreep dat de tijd was veranderd en dat zijn aanwezigheid weldra nodig zou zijn in een ander vorm.

Een rijke koopman genaamd Nicolas Dumont kocht de kalkoven en besloot de productie te verdubbelen. Hij liet arbeiders zonder pauze werken, verlaagde hun lonen, en dreef mannen tot vermoeidheid. De Korrigan keek dit maanden stilzwijgend aan. Toen, op een nacht, steeg zwarte rook uit de ovens – niet van kalk, maar van vervloekte as.

De volgende ochtend ontdekte Dumont dat de helft van zijn productie was vernietigd, getransformeerd in nutteloos zwart poeder. Arbeiders vonden vreemde symbolen in de muren gegraveerd – Keltische runen die eindelloze extractie afweerden. Elke nacht herhaalden zich dezelfde beschadigingen. Dumont werd waanzinnig, overtuigd dat een bovennatuurlijke kracht hem strafte.

Dumont vertrok bankroet uit Chokier. De ovens werden overgenomen door een rechtvaardiger eigenaar, Armand Lefebvre, die behoorlijke arbeidsomstandigheden herstel de. Lonen stegen, werkuren keerden terug naar menselijke grenzen, en men begon het land opnieuw te respecteren. Vanaf die dag werkten de ovens zonder hinder. Armand merkte op dat arbeiders nooit iets tekortkwamen, dat ongelukken zeldzaam waren, en dat productie constant bleef zonder overbelasting.

Oude mijnwerkers spraken in gefluister over de Korrigan die onder de ovens leefde, die zijn zegen gaf aan eerlijke bazen en vervloekt de hebzuchtigen. Chokier begreep dat bepaalde oude eerbiedwaardigheden nooit mogen verdwijnen: respect voor de aarde, voor degenen die erop werken, en voor de oude krachten die haar beschermen. Want onder het witte poeder van de kalkoven blijft de Korrigan geduldig en waakzaam.