Midone van Bioul

Midone woonde diep in de bossen van Bioul, waar de Maas rond de rotsen kronkelt. Haar huisje, amper meer dan een hut van takken en klei, stond verborgen tussen de bomen. Daar teelde zij haar kruiden: digitalis voor het zwakke hart, Sint-Janskruid voor de ziel, wijnruit tegen de pest. Dorpelingen die de moed hadden om het woud in te gaan, zeiden dat zij haar handen op de zieke plek legde en de kwaal eenvoudigweg verdween.

Vrouwen die niet konden bevallen, mannen met brandende koortsen, kinderen met duistere huilerigen—allen zochten Midone op. Zij gaf hun thee van haar kruiden, legde warm linnen op hun voorhoofd, en fluisterde oude woorden in het Walloons. En wonderbaarlijk genoeg, zij genazen. Veel sneller dan met de leermedecijnen van de dorpsapotheker. De roem van haar genezingen verspreidde zich als wildvuur door de Maasvalleien.

Maar wat te goed is, wekt argwaan. De kerk vertrouwde Midone’s werk niet. Hoe kon een vrouw zonder scholing en zonder priesterlijke zegen ziekten genezen? Priesters waarschuwden dat haar kruiden duivelswerk waren. Toen een patiënt sterven—iemand met wie Midone niet kon helpen—werd zij beschuldigd van hekserij.

"Zij heeft hem vervloekt!" riepen de priesterlingen. De geruchten groeien als onkruid. Enkele fanatieke inwoners verzamelden zich op zekere nacht, gereed om Midone’s huisje in brand te steken. Maar op het moment waarop zij de fakkel wilden aansteken, zagen zij iets wat hen deed verstijven: alle dieren van het bos—herten, vossen, dassen—kwamen uit het duister, geen van hen bang, maar als een verdedigingslinie rond het huisje stellend.

De dorpelingen veranderden van gedachten. Misschien was Midone niet een heks van de duivel, maar een wijze vrouw wier macht dieper ging. En dus beschermden zij haar, niet uit liefde alleen, maar uit respect voor een mysterie dat zij niet wilden schenden.

Midone stierf nooit als een verdachte, noch als een gevangene. Zij leefde haar leven uit in het bos, en toen zij ten slotte overleed, begroeven de dorpelingen haar onder een grote eik met dezelfde eerbied waarmee zij heiligen begroeven. En nog steeds, zeggen de inwoners van Anhée, groeien in dat bos van Bioul de zeldzaamste kruiden, groener en krachtiger dan elders.