De processie van Marbisoux

Marbisoux is een handvol huizen in de Thyle-vallei, verscholen in het Waals-Brabantse land bij Genappe. Het grootste deel van het jaar is het er stil. Maar op 15 augustus verandert alles. Het gehucht viert Maria-Hemelvaart met een devotie die al generaties meegaat.

Vroeg in de ochtend verzamelen de gelovigen in de kerk voor een plechtige mis. De lucht is zwaar van wierook en verwachting. Na de zegen treedt de processie naar buiten, het zonlicht in.

Vooraan lopen de sappeurs-ridders van het Heilig Kruis in hun ceremoniële tenue. Daarachter volgen de pelgrims van Sint-Rochus, herkenbaar aan hun zwarte mantels en platte hoeden — een kledij die al eeuwen onveranderd is gebleven.

Het Mariabeeld wordt op een draagbaar door de straten gevoerd, geflankeerd door kaarsen en bloemen. Bij elk kapelletje houdt de stoet halt voor een gebed. De Harmonie van Tangissart begeleidt het geheel met plechtige muziek. Het is geen spektakel — het is een gemeenschap die samen bidt.

De processie is het hoogtepunt van een vijfdaagse kermis die het hele gehucht in beweging brengt. Er worden kramen opgebouwd, er wordt gedanst en gefeest. Families komen van ver om samen te zijn.

Maar het hart van de kermis blijft de processie. Ze is het moment waarop Marbisoux zichzelf hervindt — niet als een gehucht aan de rand van Genappe, maar als een gemeenschap met een eigen verhaal, een eigen geloof, een eigen ritme dat al eeuwen klopt.