De Middagrots

Elke dag, wanneer de zon het allerheelst staat, gaat de Middagrots gloeien als goud. Geen enkele steen in de buurt doet dit. Alleen deze ene, op deze plek.

Voorbijgangers die toevallig langsliepen op het middaguur, stopten altijd om het wonder te aanschouwen. De steen leek van binnenuit te branden, niet van buitenaf verwarmd.

Volgens de oude verhalen was het geen natuurverschijnsel. Op deze plek, precies op het middaguur, kwam een zonnegees neer. Deze gees had de steen als rustplaats gekozen.

Wie op dat moment op de steen stond, werd gezegend met helderheid en wijsheid. Plotse problemen werden opgelost. Kwesties waar men niet uitkwam, werden plots duidelijk.

Een monnik uit een ver klooster verdwaalde in de bossen van Bouillon. Drie dagen zwerfte hij rond, totaal verdoofd en verloren. De angst greep hem bij de keel.

Op de derde dag, rond het middaguur, kwam hij uit de bomen tevoorschijn. Voor hem blonk de Middagrots in het goud. Zonder te begrijpen waarom liep hij erop af. Toen hij de steen aanraakte, werd alles plotseling helder. De weg naar huis verscheen als een kaart in zijn geest.

Dankbaar keerde hij huiswaarts, voorgoed dankbaar voor de gouden steen.