De Dampiréerots

Ooit woonde in het kasteelgebied een edele vrouw van ongebruikelijke schoonheid en nog ongebruikelijker hardheid. Haar naam was Isilde de Dampirée, en mannen vielen voor haar als vogels die tegen ramen vliegen. Maar zij hield van niemand behalve van macht. Zij beloofde huwelijk aan graaf Arnaud van de Ardennes, en toen hij zijn hart openlegde, lachte zij hem uit en trouwde in plaats daarvan met zijn vijand. Arnaud, gekwetst in lichaam en ziel, vervloekte haar uit zijn deathbed: “Zoals jij geen mededogen hebt gekend, zul je zelf voor altijd zonder mededogen zijn.”

Isilde voelde hoe het vloek als ijs door haar aderen stroomde. Haar mond verstarde tot een grimas. Haar voeten weigerden zich te bewegen. Steen kroop langs haar benen, langs haar rug, langs haar armen. Ze riep om hulp, maar haar stem was al verstard. In één nacht werd zij éeneveneens rotsgesteente, een verticale muur van graniet die op de rivier neerkijkt. Maar Isilde’s geest ontsnappte niet. Deze zweeft in mist en maan rond haar gevangenis, schreeuwend zonder geluid.

Tot op deze dag horen wandelaars langs de Semois eigenaardig geklingel wanneer de wind door Dohanvallei blaast. Dat zijn de kreten van de Dampirée, zeggen de oudsten. Wanneer onweer in de lucht hangt, groeit mist rond de rots, en dan voelen voorbijgangers een kilte die geen kou is, een droefheid die geen tranen kent. Mannen zeggen dat zij de silhouet van een vrouw in het steen kunnen onderscheiden–een geeuwig profiel, eindeloos schreeuwig. De Dampirée roept naar beneden, naar de rivier die zij nooit meer kan raken, en haar pijn wordt de pijn van heel de vallei.