De Gattesrots

In de tijd van het Romeinse Rijk veroverden de legioenen van Augustus heel Gallië. De Treviri, een Celtic stam uit de huidige regio, verzetten zich fel tegen de indringers. Hun krijgers vorstelden zich door valleien en bossen, vastbesloten hun vrijheid te bewaren. Maar na de veelbetekenende veldslag bij de Sabis, werden duizenden krijgers gevangen genomen door het Romeinse leger.

Tussen de gevangenen bevond zich een edele Treviri-krijger genaamd Brennos. Toen hij werd vervoerd naar een Romeins fort in ketenen, realiseerde hij zich dat de slavernij erger zou zijn dan de dood zelf. In de nacht van zijn gevangenneming wist hij uit het kamp te ontsnappen. Hij rende door het donkere bos, zijn hart vol angst en verlangen naar vrijheid.

Maar de Romeinse soldaten zetten zich in vervolging. Brennos rende verder en verder, tot hij plotseling aan de rand van de Gattesrots kwam. Hij stond aan de rand van een afgrond die wel honderd meter diep leek. Beneden hoorde hij het stromende water van de Semois. Achter hem hoorde hij de schreeuwende legionairs die hem naderden.

Brennos draaide zich om en keek naar zijn vijanden die dichter en dichter kwamen. De Romeinse commandant riep dat hij zich zou overgeven en dat hem een snel einde zou wachten. Maar Brennos lachte – een bitter lach die door de vallei echode.

"Nooit!" riep hij uit. "Beter sterven als vrij man dan te leven als slaaf!" En met deze woorden – een laatste uitbarsting van zijn trots – stapte hij terug naar de afgrond. De Romeinen schreeuwden, maar het was te laat. Brennos viel, vallend door de lucht, vallend naar beneden, vallend naar de rotsbodem.

Waar zijn lichaam neerkwam, raakte de aarde de krijger nooit meer. Maar volgens de oude verhalen, kregen de rotsen zelf iets van zijn geest in zich. Wat Brennos niet kon bereiken met het zwaard, bereikte zijn geest met zijn laatste sprong: eeuwige vrijheid, al was het dan in de vorm van een spook dat door de vallei waart.

Jaren gingen voorbij, eeuwen zelfs. Maar de geest van Brennos was nooit vertrokken. In stormen, wanneer de wind door de Gattesrots bries, horen wandelaars en boeren een aangrijpend geluid – een stem die weerklinkt van rots tot rots. Het is de roep van de krijger, nog steeds schreeuwend om zijn vrijheid, nog steeds weigerend zich aan iemand over te geven.

Plaatselijke legendes zeggen dat wie dit geluid hoort, beschermd zal zijn tegen onderdrukking en tirannie. De geest van Brennos bewaart de vrijheid, niet alleen voor zichzelf, maar voor iedereen die oog in oog staat met onderdrukking. En dus houden de bezoekers van de Semois-vallei nog steeds de legende van de Gattesrots in hun harten – een herinnering dat echte vrijheid soms een prijs vereist die hoger is dan het leven zelf.