De Duivelsrots van Bihain

Diep in de bossen van de Ardennen, waar de bomen zo dicht op elkaar staan dat het zonlicht nauwelijks de grond bereikt, ligt een vergeten pad dat naar een imposante rotsformatie leidt. De inwoners van Bihain noemen deze plek de Duivelsrots, en al generaties lang durft bijna niemand er na zonsondergang in de buurt te komen.

Het verhaal gaat dat de rots ooit dienst deed als troon voor de duivel zelf. Vanuit zijn hoge uitkijkpost kon hij het hele dal van de Salm overzien, van de kronkelende rivier tot de verste heuvels. Reizigers die door het woud trokken, merkten soms een vreemd licht op de top van de rots — een gloeiend rood schijnsel dat hen lokte als een lantaarn in de nacht.

Op een koude herfstavond trok een koopman uit Liège door het woud op weg naar de markt van Vielsalm. Hij kende het pad goed, want hij had de reis al tientallen keren gemaakt. Maar die avond was er iets anders. Een dichte mist hing tussen de bomen en het maanlicht wierp lange, kronkelende schaduwen over het pad.

Plotseling zag de koopman een lichtje in de verte — een warm, rood schijnsel dat leek te dansen op de rotsen. ‘Daar moet een herberg zijn,’ dacht hij opgelucht. Maar hoe meer hij in de richting van het licht liep, hoe verder het leek te wijken. Het pad onder zijn voeten werd smaller en de bomen sloten zich als een muur om hem heen.

Pas bij het eerste ochtendlicht vond men de koopman, bijna bevroren, aan de voet van de Duivelsrots. Zijn kar stond kilometers verderop, midden in een beek. De koopman kon zich niets herinneren van de nacht, behalve het rode licht en een diep, spottend gelach dat vanuit de rots leek te komen.

De dorpelingen van Bihain leefden jarenlang in angst voor de Duivelsrots. Geen houthakker waagde zich nog in dat deel van het bos, en herders hielden hun kuddes ver van de plek vandaan. Totdat een jonge monnik uit de abdij van Stavelot naar het dorp kwam.

De monnik had gehoord over de duivelse verschijningen en besloot de rots te bezoeken. Gewapend met niets meer dan een kruisbeeld en een fles wijwater beklom hij bij volle maan de rots. Wat er die nacht precies gebeurde, weet niemand met zekerheid. Maar de volgende ochtend vonden de dorpelingen de monnik slapend aan de voet van de rots, met een vredig glimlach op zijn gezicht.

Sindsdien is het rode licht nooit meer verschenen. De mist die het woud omhulde, trok op en het pad werd weer veilig voor reizigers. Maar de naam Duivelsrots bleef bestaan, als een herinnering aan de tijd dat de duivel vanuit zijn stenen troon over het Salmerdal waakte.