De Hoedberg van de Semois

In de tijd toen reuzens nog de aarde bewoonden, toen hun stappen aardbevingen veroorzaakten en hun stemmen als donder over de velden rollen, leefde er langs de Semois een groep van machtige reuzens. Zij waren geen kwaadaardig slag—neen, integendeel. Zij waren vakmannen, bouwers, trotse scheppers van het landschap zelf. En zij hadden een spel:

Welke reus kon de hoogste rots bouwen? Welke gigant zou het meest trotse monument uit steen en aarde opheffen? Dag na dag, nacht na nacht, werkten zij. Een reus zou keien van het gebergte rollen. Een ander zou met zijn handen diepe groeven graven en zand erover uitsmijten. De Semois zelf kronkelde van angst wanneer de reuzen langs zijn oevers liepen.

Maar één reus was groter, sterker, en vooral trotser dan alle anderen. Zijn naam was Thulden, en hij was vastbesloten de anderen te verslaan. Elke dag sleepte hij brokken rots naar zijn plaats—een bergkam tussen Chiny en Florenville. Hoger en hoger groeiden zijn werk.

Op een nacht toen de maan vol en bleek boven de vallei hing, voltooide Thulden zijn meesterwerk. Een rots, scherp gevormd als een aristocraat’s hoed, spits naar de hemel wijzend. 365 meter hoog—het hoogste punt in de hele vallei. Thulden stond trots te glimlachen. Zijn werk was voltooid.

Maar op datzelfde moment gebeurde er iets wat niemand had voorzien. Aan de hemel, waar de sterren gewoonlijk in stille harmonie twinkelden, begon het te grommen. Donkere wolken verzamelden zich. De wind stak op tot een roerende storm. Het was Touros, de godheid van wind en storm, die in woede ontwaak.

“Reuzen!” brulde Touros. “Jullie hebben zijzelf voorbij willen gaan! Jullie bouwen je trotse werken tot zij de hemel raken! Dit kan niet blijven!”

Met een slag van zijn machtige hand wierp de stormgod zijn eigen hoed—een hoed zwart als nacht, gegolfd met donder en bliksem—naar beneden. Het raakte precies de top van Thulden’s rots. En op dat moment gebeurde het onmogelijke: de hoed smeltte in de steen. De twee werden één. De rots werd voorgoed gemerkt met de vorm van Touros’ goddelijke hoofdtooi.

Thulden en zijn broeders zagen wat er gebeurde en begrepen. De goden wilden niet dat stervelingen hun macht bedriegden. Zij legden hun werktuigen neer. Zij zeiden hun afscheid tegen elkaar. En langzaam, stap voor stap, verdwenen zij uit het land—terug naar de grotten diep in de bergen, naar plaatsen waar geen mens hen kon volgen.

Maar hun werken bleven achter. De rotsen, de bergen, het landschap zelf dragend het merk van hun ambacht. En de Hoedberg bleef staan, 365 meter hoog, als een monument voor die verdwenen rijd.

Nu, zeggen de plaatselijke bewoners, als je op een stille dag op de top van de Hoedberg staat en je tuurt naar de brede meander van de Semois beneden, kun je iets voelen. Een tineling langs je ruggengraat. Een soort aanwezigheid. Misschien is het de wind. Misschien is het de herinnering aan Thulden, die nog steeds zijn meesterwerk afkeurt. Of misschien is het Touros zelf, die nog altijd waakt, nog altijd zeker is dat geen sterveling de hemel zal bereiken.

En op stormen, op die nachtelijke momenten waarin bliksem de lucht verscheurt, fluisteren de oude inwoners dat Touros’ hoed blinkt, dat het oppervlak van de rots gloeit van het goddelijke vuur. De Hoedberg, zeggen zij, is niet zomaar steen. Het is een waarschuwing. Het is macht. Het is trotste herinnering aan een tijd toen reuzen nog aarden werkten en goden nog ingrijpen in mensenland.