De Heilige Austreberthe van Botassart

Austreberthe trok zich in de wildernis van Botassart terug, waar zij biddend en vastend haar dagen doorbracht. Haar reputatie als een heilige vrouw was ver bekend gekomen, en pelgrims zochten haar op voor zegeningen en admonities. Maar de machten der duisternis zagen haar vroomheid als een belediging. Volgens de kroniekschrijvers werd zij op een mistige morgen overvallen door heidenen die haar wilden gevangen nemen en vernederën.

Zij werden naar de fossiele arm van de Lyru getrokken, een plek van mysterie en diepte, waar de oude waterlopen zich in de rots hadden gegraven. Daar werd Austreberthe in ketenen gelegd, weggespeeld van medelijden en help.

Terwijl Austreberthe gevangen zat in de donkere holte nabij de fossiele arm, bad zij het hele nacht met grote toewijding. Haar gebed steeg op als wierook naar de hemel. Op het moment van middernacht zagen haar gijzelnemers verschrikkelijke verschijningen—vuur dat uit het steen tevoorschijn kwam, stemmen uit de aardse diepten die hun naam riepen. De kettingen aan Austreberthe’s polsen gloeidden niet meer van kou, maar van hemels licht.

De mannen werden zo bevangen door angst dat zij hun wapens neerlieten en wegrenden, gillenend dat de rotsen zelf op hun zij waren overeind gekomen om de heilige vrouw te bevrijden.

Toen de zon opkwam, vond Austreberthe zichzelf vrij. Waar haar kettingen waren gesmolten, spreidde een zuiver water zich uit van tussen de stenen—een bron die tot op heden nog zou kunnen bestaan. Dit water werd in de middeleeuwen beschouwd als gezegend, en vele zieken zochten genezing bij deze Bronnen van Austreberthe. Haar naam leeft voort in de legende van Botassart, een symbool van Gods bescherming over de rechtvaardigen.

Vanuit de fossiele arm van de Lyru ging Austreberthe uit om nog vele jaren te wirken en zieken te genezen, haar leven voort als bewijs dat geen gevangenis sterk genoeg is om de heilige geest in bedwang te houden.