De Tchalette van Mogimont

Een herfstavond, toen de zon achter de heuvels van Mogimont verdween, wandelde een jong meisje alleen over het bospad naar haar huis. De mist steeg op uit de vallei als grijze sluiers, en de geluiden van de nacht werden luider: het gekras van takken, het fluisteren van bladeren. Plotseling zag zij een witte gestalte tussen de bomen, een vrouwenfiguur met lang haar dat als water om haar schouders golfde.

"Wie ben jij?" riep het meisje bang. De witte figuur draaide zich naar haar om, en het meisje zag dat het gezicht te bleek was, de ogen te leeg. "Ik ben de Tchalette," zei de geest met een stem als wind tussen stenen. "Deze bossen zijn mijn thuis, deze nacht mijn koninkrijk."

Maar in plaats van het meisje leed toe te brengen, strekte de Tchalette haar hand uit. "Verloren kinderen van deze grond," sprak zij zacht, "ik waakt over jullie. Degenen die eerlijk en zuiver van hart zijn, zal ik naar huis begeleiden. Maar degenen die kwade bedoelingen hebben, zullen in deze mist voor eeuwig dwalen."

Vanaf die nacht hingen verhalen rond onder de plaatselijke bevolking. Sommige reizigers zeiden dat de witte geest hen door gevaarlijke omstandigheden had geleid, hen voorzien van glimpen licht en een warme aanraking. Anderen spraken met angst over haar, zeiden dat zij hen de verkeerde kant uit had gejaagd, hen verloren gemaakt in de doolhoven van bomen.

Jaren later ontdekten oudheden dat de Tchalette niet altijd een geest was geweest. Zij was ooit een vorstinne van deze vallei, een vrouw van grote wijsheid die zich aan de natuur had toegewijd. Toen zij stierf, nam haar geest niet rust in het graf, maar keerde terug om over haar geliefde bossen en haar volk te waken.

Tot op heden, op mistige nachten, zien reizigers rond Mogimont soms een witte gestalte tussen de bomen. Of zij nu beschermer of bedreiger is, hangt af van het hart van degene die haar ontmoet. Want de Tchalette rechtvaardig, en dit is haar wet.