De Rots van Thibeau

Thibeau was geen prins of graaf, maar een kleinere ridder, erfgenaam van een befaamd slag zwaardvechters’ familia —mannen die hun naam en fortuin hadden verdund door generaties van krijg en verdediging. Hij was echter niet zomaar een krijger; hij was een man met een diepe liefde voor zijn land, voor de kleine dorpen in de Semois-vallei waar hij was opgegroeid. Toen rivalen uit het noorden zich begonnen op te stellen met het plan om de hele streek in te nemen, werd Thibeau door de plaatselijke heren aangesteld om de Pas van Cugnon te verdedigen—de enige weg door het gebergte.

De opdracht was deels voornaam: een ridder moet zijn post verdedigen. Maar het was ook bijna zeker doodvonnis. Thibeau had slechts honderd mannen onder zijn bevel. Zijn tegenstanders zouden duizenden tellen. Hoe kon men een gebergtepas verdedigen tegen zulke getallen? Toch nam Thibeau zijn post aan. Hij beklom de Roche du Thibeau en keek uit over het dal. "Dit is mijn plaats," zei hij tegen zijn mannen. "Hier zullen wij standhouden."

De vijanden kwamen naar beneden als een bloedige stroom. Eerst als verkenners, dan in steeds grotere groepen. Thibeau’s mannen verdedigden hun lijnen met indrukwekkend moeite. Zij schoten pijlen neer. Zij gooiden stenen. Zij hielden de pas af tegen alle odds. Drie dagen duurde het beleg. Drie volle dagen in regen en kou, zonder voedsel, bijna zonder hoop.

Maar Thibeau was niet alleen een krijger—hij was een tacticus. Hij zettte zijn mannen op de rotsuitstekingen rond de pas. Dege mannen rollen enorme rotsen naar beneden op de eindteloze vloed van aanvallers. De rotsblokken veranderden het spel. De tegenstanders begonnen terug te keren met zware verliezen. Thibeau zag zijn kans. Met een kleine groep van zijn bravuurste mannen stortte hij zich de pas af, en vecht de tegen de tegenstanders met zuike wilskracht dat zij achteruitw eked.

Op de vierde dag gebeurde het. Een pijl, afgeschoten uit een verborgen positie, trof Thibeau in de borst. Zij zeggen dat hij staande viel, met zijn zwaard nog in zijn hand, op exact dezelfde plaats waar hij drie dagen eerder had gestaan. Zijn mannen droegen hem naar beneden. Zij verlaten hun post niet, maar zij verdedigden hem nu ook niet langer—er was geen reden meer.

De vijanden, verwonderd over Thibeau’s val, voelden plotseling hun moed verdwijnen. De legende zegt dat zij ’n nacht later terugkeerden, onder de indruk, zonder verder te proberen. De pas was gered. Thibeau’s naam leefde voort als een symbool van moed en opoffering.

Maar er is meer aan het verhaal. Plaatselijke bewoners zeggen dat op mistige ochtenden, wanneer de Semois het dal vult met dichte nevel, Thibeau’s geest nog steeds op de Roche staat, zwaard in hand, wacht houdende. Zij zeggen dat wanneer gevaar dreigt voor de streek, zie je hem duidelijker—een figuur in wapenrusting, onbewogen, kijkend naar het dal. Andere nacht, wanneer alles veilig is, verdwijnt hij in de mist. De rots, hebben zij zei, is niet zomaar een steen meer. Het is een wachtpost, en Thibeau’s ziel staat daar eeuwigdurend op wacht.