Tyribus of de mysterieuze berg

In de ondergrondse kamers van Tyribus leefden de Nutons — kleine lieden niet groter dan kinderen, met sterke armen, slimme handen en wijze ogen. Ze waren niet boos, niet slecht, maar voorzichtig en wijs. Ze hielden van de grond, van stenen, van water dat uit rotsen sprinten diepste delen van de aarde.

De Nutons kenden de geheimen van de boeren. Wanneer een arme farmer niet genoeg handen had voor zijn oogst, of wanneer zijn ploeg brak en hij kon niet betalen voor een nieuwe, lieten de Nutons zich zien. Ze zouden ’s nachts in zijn veld werken, snel en stil, en wanneer hij waker werd, was zijn oogst afgerond of zijn ploeg hersteld.

Maar ze eisten een betaling — niet goud of zilver, maar eenvoudige dingen: een kruik vol melk, een schaal brood, honing uit de imkerij. "We zijn klein," zeiden ze, "en we hebben kleine dingen nodig." De boeren stemden altijd in, blij dat hun werk gedaan was.

Op een dag kwam een rijke jager uit Verviers naar het dal van Theux. Zijn naam was Marcel, en hij was beroemd om zijn hebzucht. Hij hoorde het verhaal van de Nutons en hun ondergrondse rijkdommen. "Goud," zei hij tegen zichzelf. "De bergen moeten vol goud zijn."

Hij waagde zich naar de ingang van Mount Tyribus en riep naar de kleine lieden. Ze kwamen uit de aarde tevoorschijn, vriendelijk en voorzichtig. "Ik heb jullie nachtwerk gezien," zei Marcel. "Help mij, en ik zal jullie alles geven wat jullie willen." De Nutons waren voorzichtig maar niet wantrowwig. Ze nodigden hem uit om naar binnenin de berg te gaan.

Marcel volgde hen dieper en dieper in de aarde. De gangen glitterden met edelstenen, de kamers waren vol schitterende dingen. Hij was verblind door hebzucht. "Meer," riep hij steeds. "Laat mij meer zien!" En de Nutons leidden hem dieper nog.

Uren leek het voor Marcel. Hij liep en liep, door kamers vol goud, langs water zo helder als diamant, langs bomen die zich niet in de zon groeiden maar die gloeiden uit zichzelf. Uiteindelijk zei de voornaamste Nuton: "Dit is genoeg. Je kunt nu gaan."

Marcel klom naar de ingang, in het zonlicht. Hij dacht dat hij twee uur onder de grond was geweest. Maar toen hij uit de berg emerged, was zijn dorp verdwenen. De gebouwen waren oud. De mensen op straat staarden hem aan met onbekende ogen. Een oude vrouw zei: "Waar ben je geweest, Marcel? Je verdween honderd jaar geleden."

Hij was jong geweest toen hij in de berg ging. Nu was hij oud geworden — niet in jaren, maar in tijd. Zijn huid was gerimpeld, zijn haar grijs. Alles wat hij beminde was dood. De rijkdommen die hij in de berg had gezien, bestonden niet meer in zijn handen. De Nutons hadden hem geleerd: geld kan je niet kopen wat telt.

Van die dag af werden de gangen van Mount Tyribus gesloten. Geen sterveling kon meer de ingang vinden. De Nutons trokken zich terug in hun ondergrondse wereld, en de berg werd stilzwijgend, wachtend, verborgen achter mist en tijd.