De vijandige broers van Boppard

In de keurvorstelijke burcht van Boppard groeiden de broers Hendrik en Koenraad op, zonen van de oude ridder Hendrik Beyer van Boppard. Vroeg al had de vader een weeskind in huis genomen, Hildegard Brömser uit een ver verwante familie uit Rüdesheim. De drie groeiden samen op, deelden spel en leer, en niemand vermoedde dat uit die kindertijd een verdriet zou groeien dat hen allen zou tekenen.

Want toen ze volwassen waren, werden beide broers verliefd op Hildegard. De oudere Hendrik was ernstig en bezonnen, de jongere Koenraad van vurig, vrolijk gemoed. Hildegards hart neigde naar Koenraad. Toen Hendrik dat inzag, trad hij met een zwaar hart terug en liet zijn broer de voorrang. Koenraad en Hildegard werden een paar.

Opdat de jonge mensen een eigen thuis zouden hebben, liet de oude ridder aan de overkant van de Rijn twee burchten bouwen, op twee dicht bij elkaar gelegen heuvels. Vandaag kent men ze als Sterrenberg en Liebenstein. Maar Hendrik vond geen rust. De liefde voor Hildegard bleef in hem branden, en om eraan te ontkomen nam hij een besluit: hij nam het kruis en trok naar het Heilige Land, om in de verte te vergeten wat hem thuis ontzegd bleef.

Jaren gingen voorbij. Uit het Morgenland kwamen berichten van Hendriks heldendaden, en de gelukkig levende Koenraad liet het geen rust meer om werkeloos thuis te zitten. Ook hij trok eropuit om zich te bewijzen, maar bleef slechts kort in het Heilige Land en reisde verder naar Athene. Toen Hendrik terugkeerde, trok hij samen met Hildegard naar de burcht Liebenstein, opdat zij niet alleen de thuiskomst van haar man hoefde af te wachten. Maar de heilige band van het huwelijk eerbiedigde hij al die tijd.

Eindelijk keerde ook Koenraad terug, maar hij kwam niet alleen: aan zijn zijde voerde hij een schone Griekse vrouw mee, met wie hij was gehuwd. Hildegard was diep gekwetst en werd van dat uur af een ernstige, droeve vrouw. Hendrik verdroeg de vernedering van zijn geliefde niet. Vol toorn liet hij tussen de beide burchten een hoge muur oprichten en daagde zijn broer uit tot een tweegevecht.

Toen het duel zou beginnen, trad Hildegard tussen de broers. Zij smeekte hen de wapens niet tegen elkaar te heffen. Om niet langer tussen hen in te staan, wilde zij voortaan in het klooster Marienberg te Boppard leven. Zo legden Hendrik en Koenraad hun twist bij, ging Hildegard het klooster in, en trok Hendrik zich stil terug op Liebenstein. Maar de muur bleef staan en gaf de burchten hun naam.

Op de burcht Sterrenberg vierde Koenraad uitbundige feesten, maar al gauw miste hij zijn broer. Toen kwam hij bij Hendrik en bekende dat de Griekse hem om een andere ridder had verlaten en hem alleen had achtergelaten. Hendrik maakte hem geen verwijt. De broers reikten elkaar de hand en sloten opnieuw vriendschap, alsof de muur tussen hen nooit had bestaan.

Na enkele jaren stierf Koenraad. Hendrik, moe van de wereld en haar wisselvalligheid, trad in het klooster Bornhofen in, dat beneden de burchten aan de oever van de Rijn lag. Niet ver van hem, in het klooster Marienberg te Boppard, leefde Hildegard haar dagen als non ten einde. Zij hadden elkaar nooit vergeten.

En de sage vertelt tot slot een wonder: Hendrik en Hildegard stierven op dezelfde dag. Op hetzelfde uur luidde de doodsklok van Marienberg en de grafklok van Bornhofen, alsof de Rijn zelf de twee ook in de dood nog wilde samenroepen. Tot vandaag staan Sterrenberg en Liebenstein zij aan zij boven de stroom, door de oude muur gescheiden en door de sage voor altijd verbonden. Wie van Boppard stroomopwaarts kijkt, ziet de vijandige broers nog altijd waken.