De intersignes van Léon
In de Léon leest men de nabijheid van de dood in de dieren. Het witte paard dat voorbijgalopperit zonder ruiter, de haan die om middernacht kraait, de ekster op het dak, de honden die in de wind huilen. Dat zijn de intersignes. De Léonaar leert ze van kindsbeen af lezen.
1 Het tableau
Wit paard dat zonder ruiter door de hof galopperit: dood in het huis binnen een maand. Haan die na middernacht en voor drie uur kraait: dood in het gehucht binnen acht dagen. Ekster die op het dak landt en langer dan een kwartier blijft: dood in de haard binnen het jaar. Hond die in de noordwestenwind huilt, kop opgeheven, drie nachten op rij: dood in de straat binnen drie dagen. Wezel die je weg kruist van links naar rechts: dood in je familie; van rechts naar links: dood die jou aangaat maar niet familiaal.
2 Hoe Marie haar moeder redde
Marie Le Goff, achttien, van Saint-Pol-de-Léon, zag in 1908 drie intersignes in één week: wit paard maandag, ekster woensdag, wezel van links naar rechts vrijdag. Zij wist het. Haar moeder, tweeenzestig, was broos. Marie ging naar de dokter van Morlaix — drie uur lopen. De dokter kwam, onderzocht, vond een beginnende longontsteking die men niet had gezien. Onmiddellijke behandeling. De moeder overleefde. Marie zei: «De intersignes zeggen niet dat de dood komt. Zij zeggen dat hij kan komen als je hem niet stopt. Drie intersignes is drie signalen om te bewegen.» Zij stierf zelf in 1972 op tweeentachtig, zonder intersignes volgens de buren. Niemand had ze voor haar weten te lezen.
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
