De Vouivre van de Franche-Comté

De Vouivre is een reusachtige slang met vleermuisvleugels, snel als de bliksem, die door de nacht scheert boven de bergen van het Juragebergte. Midden op haar voorhoofd draagt zij één enkel oog — een robijn zo groot als een vuist, de escarboucle genaamd — die zo fel schijnt dat men haar vlucht van verre voor een vallende ster houdt.

De escarboucle is geen gewone edelsteen. Het is een diamant van bovenaardse oorsprong die de draagster onsterfelijk maakt en haar de kracht geeft om verborgen schatten te bewaken. Zonder deze steen is de Vouivre blind en weerloos — met de steen is zij onoverwinnelijk.

Er is één moment waarop de Vouivre kwetsbaar wordt. Wanneer zij dorst heeft, daalt zij af naar de stille bronnen en heldere beken waarvan zij het koele water liefheeft. Voor zij het water in glijdt, legt zij de escarboucle voorzichtig op de oever — want de steen mag niet nat worden.

Generaties lang hebben moedige mannen geprobeerd de edelsteen op dat moment te grijpen. Zij verscholen zich achter rotsen en struiken, wachtend tot de Vouivre zich in het water stortte. Maar wie te langzaam was, werd door de woedende slang verscheurd. En wie te snel was, greep slechts een handvol modder, want de steen verplaatste zich als bij toverij.

Men zegt dat onder de ruïnes van oude kastelen en kloosters in de Jura onmetelijke schatten begraven liggen — goud en zilver uit de tijd van de Romeinen, kerkschatten verborgen tijdens oorlogen, vergeten munten van verdwenen koningen. De Vouivre bewaakt ze allemaal.

’s Nachts, wanneer de mist over de bergen kruipt, zien de herders soms een lichtflits van berg naar berg schieten. Dan fluisteren zij: «Daar gaat de Vouivre.» Niemand heeft ooit de escarboucle bemachtigd. De schatten liggen er nog, diep onder de aarde van de Franche-Comté, bewaakt door een slang die al duizend jaar niet slaapt.