De alvermannen van de Oisterwijkse vennen

De alvermannen waren klein, niet groter dan een kind, en zij leefden verborgen in holen onder de heuveltjes en tussen de wortels van het bos. In het geheim deden zij de mensen menige dienst: zij hielpen s nachts met dorsen of spinnen, en wie iets nodig had, kon bij hen aankloppen om schotels of gereedschap te lenen, mits hij het netjes terugbracht. Zo leefden dorp en aardmannen jarenlang in stille verstandhouding, en het ging de boeren voorspoedig.

Maar zulk een verstandhouding rust op eerbied, en die werd geschonden. Iemand, zeggen de verhalen, lachte de alvermannen uit, of gaf geleend goed vuil en kapot terug, of loerde hen af om hun geheim te bespieden. Dat namen de aardmannetjes niet: gekwetst en beledigd verlieten zij hun holen, en niemand heeft hen ooit teruggezien. Met hen verdween ook hun hulp, en het volk leerde de les die in zoveel van deze verhalen klinkt: dat wie de kleine, verborgen goedheid van de wereld bespot, haar voorgoed verspeelt.