De heksendans van de Balloërkuil

De Balloërkuil is een ronde kom in het land, alsof een reuzenhand er een schaal in had gedrukt. Van oudsher kwamen de boeren van de omtrek er samen, want de vorm droeg de stem: wie in het midden sprak, werd door allen op de rand verstaan. Hier besliste men over geschillen en wetten, in de open lucht, onder Gods hemel, en de plek gold als ernstig en gewijd aan het rechte woord.

Maar wat overdag aan het recht toebehoorde, gaf men s nachts aan het duister. Want als de maan hoog stond en de mensen binnen bleven, kwamen daar, zo zei men, de heksen bijeen. Zij dansten in de kuil, in een kring die maar door bleef gaan, en wie het waagde te gluren, zag schimmen wervelen waar overdag de dorpelingen hadden gestaan. Men bleef er dus na donker vandaan. Zo droeg de Balloërkuil twee gezichten: bij dag de plaats van het recht en de gemeenschap, bij nacht de ring waar het volk zijn eigen angsten liet dansen.