De heks van Naarden

Jenny was geen heks — zij was kruidenvrouw, vroedvrouw, en raadgever van de armen. Maar zij hield zich apart, woonde alleen, droeg zwart, en had één bijzonder talent: zij voorzag rampen drie dagen vooraf in dromen. Op 28 november 1572 droomde zij van massa-moord in de Sint-Vituskerk op 1 december. Zij waarschuwde de pastoor, de stadsraad, alle Naardenaren die zij sprak. Niemand geloofde haar. Zij werd uitgemaakt voor heks die paniek wou stoken.

Op 1 december 1572 kwamen de Spanjaarden. De Naardenaren werden — zoals Jenny had voorspeld — in de Sint-Vituskerk verzameld onder valse vredesvoorwendsel en daar afgemaakt. Jenny was in de kerk; zij had ervoor gekozen, ondanks de wetenschap, met haar dorp te sterven. Zij stierf met de 700. Zes weken later, in januari 1573, vond pastoor Otten in Jenny’s achtergelaten huis één briefje: «Otten, ik heb het je gezegd. Je geloofde mij niet. Wij sterven samen. Niet omdat ik niet kon redden, maar omdat de heks die niet redden kan, met haar dorp moet sterven. Anders is zij geen heks meer.» Otten gaf het briefje aan de Naardense rechtbank in 1574, met excuses voor zijn ongeloof. De rechtbank weigerde Jenny postuum als heks te veroordelen; zij werd in plaats daarvan postuum tot «ware vroedvrouw van Naarden» verklaard. Op de Sint-Vituskerkmuur staat sinds 1574 één marmeren plaque: «Jenny Brakkesteen 1521-1572 — zij wist en stierf met ons. Vergeef haar dat zij gelijk had.»