Het ongewijde kerkhof

14 oktober 1567: vier Spaanse soldaten doodden op de drempel van het Eiteren-kerkhof een lokale predikant Adriaan van Heeswijck. Het bloed verspreidde zich over de kerkhofdrempel. Volgens lokaal geloof was daardoor het kerkhof «ontwijd» — geen christen kon meer vredevol rusten in de wijde aarde. Pastoor Otten herwijdde 1572 maar de Eiterenaren zeiden: «De wijding kan niet door bloed wegspoelen, alleen door tijd.»

Sinds 1567 worden door Eiterenaren elke nacht tussen middernacht en vier uur geluiden van het kerkhof gehoord: zacht gepraat, soms zingen, soms gefluister. Niet vrees-loos — eerder kalm. De begraven 247 (sinds 1567 vermoedelijk gegroeid tot 1.800 met latere begravingen) houden één gemeenschap onder de aarde. Pastoor Otten in 1573 schreef in zijn dagboek: «De Eiteren-begraven zijn niet ontwijd, zij zijn alleen niet apart. Zij praten met elkaar. Tot God beslist hen tot afzonderlijke rust te roepen, doen zij wat zij blijkbaar willen doen: gemeenschap houden. Ik vind dit niet on-christelijk; ik vind het de meest christelijke vorm van rust die ik ken.» In 2026 wordt het Eiteren-kerkhof beheerd zonder pastoor (sinds 1923 wereldlijk); de geluiden worden nog door enkele Eiterenaren gemeld die in de buurt wonen.