Het Spinwiefien op de Ekelenberg

Lang geleden leefde er op de Ekelenberg een oude vrouw die niemand kende. Zij woonde alleen, ver weg van het dorp Zuidwolde, in een klein huisje op de top van de heuvel. Dag in dag uit zat zij aan haar spinnewiel — altijd spinnen, altijd bezig met haar draad. Haar vingers bewogen snel en voortdurend, als waren zij niet onderworpen aan de normale behoeften van rust of vermoeidheid.

De dorpsbewoners vonden haar vreemd. Een vrouw die alleen leefde, zonder man, zonder kinderen, zonder familie — zij moest onnatuurlijk zijn. En wat deed zij daar op die heuvel, dag na dag, alleen met haar wiel? Wat had zij daar te verbergen? Spoedig begonnen de geruchten: zij was een heks, zeiden zij. Zij maakte toverkost. Zij besprak de vee van de buren. Zij vergiftigde de oogsten.

Niemand kende de waarheid. Niemand had de moeite genomen haar te vragen waarom zij spinde, wat zij spinde, voor wie zij spinde. Zij waren alleen bang.

Reizigers die ’s avonds voorbij de Ekelenberg kwamen, hoorden het eerst: het regelmatige zoemen van een spinnewiel. Whirr, whirr, whirr — altijd dezelfde cadans, altijd hetzelfde ritme, ononderbroken en onveranderlijk. In het donker kon men geen huis zien, geen licht, niets dan duisternis. Maar het geluid was er, constant en herkenbaar.

Sommige reizigers probeerden de heuvel op te gaan om te zien wat daar gebeurde. Zij voelden zich aangetrokken door het geluid, alsof het hen riep. Maar vreemds genoeg: hoe dichter zij naderbij kwamen, hoe meer het pad zich verwardde. Zij liepen in kringen rond. Zij verloren hun oriëntatie. Het wiel bleef draaien, maar het huisje bleef onzichtbaar.

Sommigen zeiden dat wie het wiel hoorde en er naar toe ging zonder zich beschermd te voelen, voorgoed verdwaald zou raken op de heuvel. Anderen zeiden dat het spinwiefien hen zou betoveren en zij zou haar dienstmaagd worden — spinnen, altijd spinnen, nooit meer vrij.

Op een koude winterochtend vonden de dorpsbewoners het huisje op de heuvel verlaten. De oude vrouw was gestorven, waarschijnlijk in haar slaap. Haar lichaam werd begraven in het dorp, en verder dacht niemand aan haar. De heuvel zou voortaan veilig zijn, dachten zij.

Maar ’s avonds, enkele maanden later, hoorden reizigers het geluid opnieuw. Het spinnewiel draaide weer — en dit keer zonder huis, zonder licht, zonder bewijs van een levend schepsel. Slechts het zoemen van het wiel in het duister. Whirr, whirr, whirr — de cadans was precies hetzelfde als voorheen.

Nu wisten zij het zeker: het was haar geest. Het spinwiefien was teruggekeerd naar haar heuvel, veroordeeld tot eeuwige arbeid. Of zij nog steeds spinde omdat zij niets anders wist, of omdat zij nog steeds gevangenis wilde ontkomen uit haar afzondering, niemand kon zeggen. Maar elke nacht, als de maan schijnt en het stil is, hoort men nog steeds het geluid: het eenzame spinnewiel van het vrouwtje op de Ekelenberg.