De sterke Nicolaas

De pastoor van Halle — een korte, rond man — viel op een vrijdag in mei 1843 van zijn paard. Hij brak zijn enkel niet, maar hij kon niet meer opstaan; het paard was bovenop zijn gewaad gaan staan. Vijf parochianen probeerden tevergeefs het paard weg te trekken. Toen kwam Nicolaas voorbij. Hij tilde het paard — een Brabantse merrie van zeshonderd kilo — van de grond, twee voet hoog, en hield het zo lang op tot de pastoor onder het gewaad uit kon kruipen. Hij zette het paard zachtjes terug.

De pastoor wilde Nicolaas belonen. Hij bood: een nieuw paar laarzen; een gouden ring; een week eten in de pastorie. Nicolaas weigerde. Hij zei: «Ik wil graag één keer u optillen, eerwaarde, en u eens vragen of u mij dan vergeeft wat ik gisteren in de schuur heb gedaan.» De pastoor knikte verbaasd.

Nicolaas tilde de pastoor op — eenvoudig, met één hand. De pastoor zat op zijn linkervoet, ogen op gelijke hoogte. Nicolaas zei: «Ik heb gisteren in de schuur Anneke Bekers gekust. Zij wilde het. Ik wilde het. Wij wisten dat het niet hoort. Vergeeft u mij?» De pastoor zei: «Hou je van Anneke?» Nicolaas zei: «Ja.» De pastoor zei: «Trouw met haar. Vergeven.» Nicolaas zette de pastoor neer.

Nicolaas trouwde Anneke. Hij weigerde tot zijn dood één ding op te tillen, ondanks de vele inzetten in herbergweddenschappen: één vol bierglas. Hij zei: «Een bierglas is geen vraag. Ik til alleen vragen op.» Hij stierf op zijn negentigste in 1899. Zijn kleinkinderen gaven aan elke dorpsherberg een ingelijste foto met daaronder: «Niet alle kracht is voor lasten. Sommige is voor antwoorden.»