De Strooppot

Grootmoeder Sara Heeswijck (1709-1789), «de tovende» van Hoorn, gaf op haar sterfbed haar zestienjarige kleindochter Anna haar geheime Strooppot. Wie er stroop uitnam, vond de pot dezelfde avond opnieuw vol. Onbeperkt. Voor altijd. Op één voorwaarde.

Sara’s instructie aan Anna: «Anna, voor elke vinger stroop die je neemt, geef één vinger stroop weg. Aan iemand die het nodig heeft. Niet aan jezelf, niet aan familie, niet aan vrienden — aan een vreemde die niets terug kan geven. Iedere keer. Houd dit, en de pot blijft vol. Breek dit, en de pot is leeg en breekt.» Anna deed dit zeven jaar trouw. In 1796 werd zij verliefd op een rijke koopmanszoon en dacht: «Ik geef nu één vinger niet weg, niemand merkt het.» De Strooppot was dezelfde avond leeg. Hij brak in scherven. Anna huilde. Zij ging in 1796 naar haar grootmoeders graf en zei: «Sara, ik heb gefaald. De pot is weg.» In Anna’s droom die nacht zei Sara: «Anna, je hebt één stroop niet gedeeld. Daarom is de pot weg. Maar je hebt nog één potscherf, met één druppel stroop er nog in. Geef die druppel weg vandaag aan een vreemde. De pot komt niet terug, maar je leert wat je had gehad — en je leert dat zonder de pot.» Anna gaf de druppel aan een straatkind. Zij hertrouwde later met een arme schoenmaker, kreeg vijf kinderen, leefde zuinig maar gelukkig. Zij vertelde het Strooppot-sprookje aan elk van haar kinderen.