Het verdronken Kuinre en de rovers van de Zuiderzee

Kuinre lag op een strategische plek waar rivier en zee elkaar ontmoetten, en dat wisten de heren van Kuinre uit te buiten. Vanuit hun burchten, opgeworpen op kunstmatige heuvels in het drassige land, hieven zij tol van wie voorbijvoer, en wie niet betaalde, kon op erger rekenen. Men noemde hen roofridders, want de grens tussen tol heffen en ronduit plunderen was bij hen dun. Op de Zuiderzee waren zij lange tijd een schrik voor koopvaarders.

Maar de zee die hun macht droeg, keerde zich tegen hen. Stormvloed na stormvloed knaagde aan het land; de kust brokkelde af, de burchten raakten ondermijnd en het oude stadje kwam onder water te staan. Kuinre moest wijken en werd landinwaarts opnieuw opgebouwd, verder van de gulzige zee. Van de trotse roversburchten bleven enkel nog stille heuvels in het veld. Zo bleef Kuinre voortbestaan als een verhaal van hoogmoed en water: de rovers die de reizigers plunderden, werden zelf door de zee kaalgeplukt, en het oude Kuinre verdween onder de golven die het ooit groot en gevreesd hadden gemaakt.