Het begijntje van Aelsteren

In het torenhuisje van het begijnhof van Aelsteren vindt men een blauwe steen met daarop het wapenschild van de familie van Aelsteren. De dochter van deze adellijke familie had een relatie met een heer uit het Graafschap Loon. Het was een liefde die de grenzen van stand en afkomst trotseerde.

Maar toen juffrouw van Aelsteren lange tijd niets meer hoorde van haar geliefde, vreesde ze dat hij was gesneuveld in de oorlog. Het verdriet was zo groot dat het meisje besloot op het begijnhof te gaan wonen om net zoals de andere begijntjes een sober en godvruchtig leven te leiden.

Op een dag kwam de heer echter terug, springlevend. Hij had de oorlog overleefd en snelde naar het begijnhof om zijn geliefde te vinden. Hij smeekte haar om het kloosterlijke leven achter zich te laten en met hem de wereld in te trekken.

Juffrouw van Aelsteren wilde niets liever, maar ze durfde het begijnhof niet bij klaarlichte dag te verlaten. De andere begijnen zouden haar tegenhouden. Daarom spraken de geliefden af dat de heer haar ’s nachts te paard zou komen halen, wanneer iedereen sliep.

Toen dat uur was aangebroken en juffrouw van Aelsteren in het holst van de nacht het begijnhof verliet, gebeurde er iets verschrikkelijks. Alle graven van het kerkhof gingen open en de dode begijnen rezen op uit hun rustplaats. Ze smeekten het meisje om in het begijnhof te blijven en haar belofte aan God niet te verbreken.

Verschrikt door dit gruwelijke tafereel liet de heer zijn geliefde in het begijnhof achter. Het meisje durfde na die nacht nooit meer te vertrekken. De heer, diep geraakt door wat hij had gezien, trad zelf toe tot een streng klooster. De twee geliefden zagen elkaar nooit meer terug.