Berthe van La Roche

Berthe was de dochter—of volgens sommige legenden de echtgenote—van een machtigen heer van La Roche. Maar in tegenstelling tot andere adellijke vrouwen, stelde zij zich niet tevreden in haar torenkamer. Berthe was bekend om haar grote schoonheid, ja, maar ook om iets zeldzaams: haar goedheidheid en moed. Zij bewaakte de schatkamer van het kasteel met dezelfde wijsheid als de kapitein. Zij trad op als bemiddelaarster tussen de heer en het dorpsvolk. Wanneer hongersnood dreigde, was Berthe het die de graanvoorraden openvleid. De mensen van La Roche aanbaden haar niet alleen omdat zij adellijk was, maar omdat zij aan de deur van hun harten klopte.

Maar de middeleeuwen waren tijden van onzekerheid. Op een grauwe herfstmorgen verschenen de vijanden—een leger onder bevel van een rivaliserende heer, met kanonnen en belegeringswerktuigen. Het kasteel kon zonder brood en water niet standhouden. De belegering duurde weken. Binnen de muren voelden de verdedigers de honger groeien. De voorraden putten zich uit. De morale daalde. De heer van La Roche leek bereid zich over te geven. Beter het kasteel overgeven dan zijn volk laten sterven van honger. Maar Berthe kon niet aanvaarden dat La Roche zich zou overgeven. Zij klom naar de hoogste toren en staarde uit over de vallei. In die donkere uur nam zij een besluit dat zou resoneren door de eeuwen.

Er zijn verschillende versies van wat daarna gebeurde. Sommige zeggen dat Berthe zich van de toren stortte eerder dan zich over te geven. Anderen zeggen dat zij zich op het slagveld gooide, de verdedigers aanmoedigde en dodelijk werd geraakt. Nog anderen beweren dat zij in het donker uit het kasteel ontsnapte en voorgoed verdween. Wat zeker is: Berthe’s naam werd voorgoed verbonden aan La Roche. Haar opoffering gaf het kasteel nieuw leven. De belegeraars trokken zich terug. Tot op vandaag staan de ruïnes van het Château de La Roche tegen de lucht, als monument van een vrouw die eerder zou sterven dan haar geliefde kasteel verloren zou zien gaan.