De Blauwe Schuur van Sint-Truiden

In de buurt van Sint-Truiden woonde een boer die een probleem had: zijn schuur was te klein om al het graan van de oogst op te slaan. In zijn frustratie riep hij uit: «Ik heb nog een schuur nodig, ook al is het er een van de duivel!»

Niet lang daarna kwam er een galant geklede heer voorbij die de boer aansprak: «Ik zal voor jou een schuur bouwen. Als je wilt, dan kan ze er al staan vóór morgenvroeg de haan kraait. In ruil wil ik wel je ziel hebben.»

De boer, verblind door het vooruitzicht van een nieuwe schuur, stemde in met het voorstel en ging naar huis.

Die avond lag de boer in zijn bed, maar hij kon de slaap niet vatten. Het besef van wat hij had gedaan, drukte zwaar op zijn geweten. Uiteindelijk biechtte hij het hele verhaal op aan zijn vrouw.

De vrouw luisterde aandachtig en stelde toen een cruciale vraag: «Moet de schuur klaar zijn vóór de haan heeft gekraaid?» De boer knikte bevestigend.

Buiten hoorden ze het geluid van hamers en zagen. De duivel en zijn helpers waren al aan het werk. De muren rezen in een onmogelijk tempo op in het maanlicht.

De pientere boerin sprong uit bed, opende het raam en begon luid in haar handen te klappen. Het lawaai deed de haan in het kippenhok wakker schrikken, en het dier begon te kraaien, lang vóór het ochtendgloren.

Op het moment dat de haan kraaide, was de schuur nog niet af. De duivel sloeg woedend met zijn vuist op de muur van het onvoltooide bouwwerk. Er bleef een groot gat in de wand zitten.

Dat gat heeft men nooit kunnen dichtbouwen. Elke keer dat men de stenen plaatste, vielen ze er weer uit. De Blauwe Schuur staat er nog altijd, met haar onverklaarbaar gat als eeuwig bewijs van het duivelspact dat door de slimheid van een boerin werd verijdeld.