Twee bultenaars op een heksenvergadering

De harmonicaspeler van Borgloon was niet bang in het donker. Met zijn instrument onder de arm liep hij ’s nachts langs de kanten van het dorp, van één bruiloft naar de ander. Hoewel zijn rug krom was, was zijn muziek recht en zuiver.

Op die ene februarijnacht, toen Sint-Servaas voorbij was, hoorde hij vreemde klanken. Een rij vrouwen danste in het maanlicht bij de Klappoel, hun tred wild en onnatuurlijk. Zonder na te denken, begon hij mee te spelen.

Zijn melodieën waren zo mooi dat de heksen stil bleven staan. Zij dansten opnieuw, gek van verrukking. De harmonicaspeler speelde tot zijn vingers zeer deden. De heksen konden niet genoeg krijgen.

Toen hij ten slotte stopte, omringden zij hem. Zonder enig woord voelden zij zijn bult aan. Hun handen waren koud en tintelden. Binnen enkele ogenblikken was de bult verdwenen. Hij voelde zijn rug recht en glad. “Je muziek heeft ons belhaagd,” fluisterden zij, en verdwenen in de nacht.

De violist hoorde van zijn vriend wat was gebeurd en kon nauwelijks geloven. Een week later, op dezelfde plek en dezelfde tijd, speelde hij zijn viool voor de heksen. Maar hij speelde met trots, niet uit liefde voor de muziek.

De heksen werden woedend. “Jij komt niet voor ons, maar voor jezelf,” sisten zij. In plaats van zijn bult weg te nemen, gaven zij hem een tweede bult – die van zijn vriend. Voorgoed liep hij gebogen onder twee lasten.