De Heks van Bocholt

In het dorp Bocholt woonde een vrouw waarvan iedereen in het geheim fluisterde dat zij een heks was. Zij liep naar de kerk op de zondagen, droeg zwarte kleren en deed alsof zij een eerlijke christin was. Maar wie goed keek, zag de waarheid: haar gezicht was lelij k en behaard, en haar ogen hadden een duistere glans die angst inboezamde. Wie haar tegenkwam, voelde onwillekeurig een rilling over de rug gaan.

De heks had niet vele jaren nodig gehad om haar donkere kunsten te perfectioneren. Zij kende de spreuken en rituelen die in oude boeken waren vastgelegd. Haar handel was niet gering: ketels waarin zij mengels brauwde, wassen poppen met naalden erdoorheen, en zakdoeken waarin zij woorden fluisterde die geen mens zou begrijpen. Alles gebeurde achter gesloten deuren, in het donker van de nacht.

Maar het ergste van alles was dat zij haar duistere gaven aan haar enige dochter had doorgegeven. Dit meisje, nog jong en onschuldig van uiterlijk, had de magische kunsten van haar moeder aangeleerd. Wat eens een wonder van de aard leek, bleek nu een vloek te zijn. Het meisje kon op wonderbaarlijke wijze muizen zonder staart maken, gewoon door een zakdoek op een molshoop te leggen en de juiste woorden in te fluisteren.

De boerderij waar de heks en haar dochter woonden, stond bekend als een plaats waar onheil huisde. Niemand wilde daar werken, en de grond leek zelf tegen de mensen te spreken. De gewassen wilden niet groeien zoals zij zouden. Koeien werden plotseling ziek zonder enige aanwijsbare reden. De honderd zotten zich vreemd gedragen en graven gaten waar niets te vinden was.

Rond de boerderij stond een vermolmde boomstronk, gebruikt en afgebroken door jaren van verwaarlozing. De dorpelingen gaven hem een bijzondere naam: ’Neringensoet’—een naam die kwaad en gevaar betekende in de oude volkstaal. Zij fluisterden dat de boomstronk betoverd was, dat hij als deurwachter fungeerde voor de duistere rituelen die binnen de boerderij plaatsvonden.

Wanneer de maan vol was, zeiden de dorpelingen dat zij vreemde dingen zagen gebeuren. Lichten dansten rond de boomstronk alsof zij zelf leven hadden. Vogels verdwenen zonder enige verklaring. En het ergs te van alles: dieren ter wereld werden geboren zonder staarten, zonder voeten, zonder ogen. Het volk van Bocholt, beangstigde en wanhopig, begon zich af te vragen hoe lang zij dit nog zouden moeten verdragen.

De dorpspreister van Bocholt had long genoeg naar de verhalen geluisterd. Toen een moeder zich tot hem wendde, wanhopig omdat haar eigen dochter plotseling vreemde kenmerken vertoonde—een scheel blik, onnatuurlijke kracht—besloot de priester te handelen. Volgens oude gewoonte liet hij het meisje door hemzelf overlezen met heilige woorden en weihwater.

De priester reciteerde de machtigste gebeden uit zijn misboek, woorden in het Latijn die kracht en bescherming inhielden. Met elk woord dat uit zijn mond kwam, leek de macht van de hekserij langzaam af te nemen. Anderen uit het dorp kwamen helpen, zij zongen heilige gezangen en droegen kaarsjes.

Na enige tijd ontdekte men dat zowel de moeder als de dochter verdwenen waren uit Bocholt. Sommigen zeiden dat zij waren ontvlucht naar verre landen. Anderen fluisterden dat zij waren opgenomen in het klooster, waar zij hun boetedoening konden doen voor hun misdaden. De beheksing van de boerderij verdween niet onmiddellijk, maar langzaam ech terde het onheil weg. De boomstronk ’Neringensoet’ werd uiteindelijk omgehakt, en het land begon te genezen. De heks van Bocholt was voorgoed uit het geheugen van het dorp verdwenen, hoewel haar naam nog steeds gefluisterd werd op donkere nachten.