De soldaat en de schapen van Membruggen

Het was een bevrijding voor de boerenboerderij in Membruggen toen de Oostenrijkse soldaten arriveerden. Hoewel zij hun uniform en hun wapens droegen, bleken zij niet onbeleefd of wreed. De beren accepteerden hen in stal en huis, en binnen kort vormde zich iets als vriendschap tussen boeren en soldaten.

Toch was er één soldaat die opvallend anders was. Zijn naam is in de tijd verloren gegaan, maar het verhaal van zijn vermogen bleef. Deze soldaat had een macht die geen ander scheen te bezitten: hij kon dieren bevelen alsof zij zich een menselorige taal spraken. Het was niet voorbijgaan zonder opmerking blijven.

Op een dag benaderde de soldaat de schapenhuisstaldeur, klopte erop en schreeuwde: ’Iedereen naar buiten en op het dak!’ De schapen stormden als een woest leger naar buiten, sprongen over elkaar en volgden elkaar tot op het dak van de boerderij. Daar stonden zij, hijgend en verwilderd, totdat de soldaat weer naar buiten ging en hen toeriep dat zij naar beneden mochten. Dan renden zij naar binnen, zoekend naar beschutting.

De bouwer schrok eerst van dit schouwspel, maar gauw snapte hij de truc van de soldaat: het was theater, entertainment, een manier om zijn macht te demonstreren. En de soldaat gebruikte deze macht op een zeer doelbewust manier. Elke keer dat hij de schapen op het dak liet klimmen, ontving hij van de bouwer een grote pot bier als beloning. Het werd een ritueel: de soldaat riep, de schapen gehoorzaamden, en de bouwer betaalde.

Maar niet iedereen vond dit schouwspel acceptabel. In de kazerne waar de soldaten verbleven, groeide jaloezie. Een andere soldaat, volig van ambities en bezit, zag hoe de magische soldaat steeds meer bier en aandacht ontving. Hij wou ook rijkdom, macht en erkenning. En dus besloot hij na te doen wat zijn collega deed — zonder echter het geheim van zijn macht te kennen.

Op een koude morgen besloot de jaloerse soldaat zijn kans te grijpen. Hij sloop naar de schapenhuisstaldeur, net zoals zijn collega deed, klopte aan en schreeuwde met alle kracht in zijn stem: ’Laat hen nu gaan op het dak!’ Geen enkele schaap bewoog. Stilte vulde de lucht. Geen geruis van hoeven, geen gesis van verangstigd vee. Niets.

In wanhoop probeerde hij het nog een keer. En nog een keer. Elke keer riep hij uit, met dezelfde woorden, met dezelfde intensiteit — maar geen enkele schaap luisterde. Het was alsof de dieren hem niet konden horen, of erger nog, alsof zij hem niet wilden gehoorzamen. En terwij zij dit schouwspel aanzagen, snapte de jaloerse soldaat dat het niet om woorden ging. Het vermogen van zijn collega was niet iets wat u kon stelen of namaken door louter hetzelfde te zeggen.

In plaats van zich in nederlaag neer te leggen, sloot de jaloerse soldaat de deur van de schapenhuistal af en dronk de pot bier zelf. Maar het bier smaakte niet als triomf, en niemand in de buurt van Membruggen zag hem ooit terugkeren naar die staldeur — noch hoorden zij van hem als iemand met een vermogen over dieren.