De Dolmen van Solwaster — Gravemate van Reuzen en Feeën

Volgens oude vertellingen werden de dolmen van Solwaster gebouwd door reuzen in de voorwerelden, lang voordat Christus over de aarde liep. Deze reuzen waren niet de groteske monsters uit latere sagen — zij waren bouwmeesters van onmogelijke structuren, architecten van steenkathedralen. Zij namen rotsen die leek onbeweegbaar, en stapelden hen één boven de ander met een kracht die enkel uit de aarde zelf voortkwam.

Het monument staat daar nog — drie grote steen, opgestapeld, met een grotere steen bovenop als een dak. Geen mortel, geen gereedschap dat wij kennen, alleen pure massale kracht en onvoorstelbare geduld. Hoe lang het kostte aan de reuzen — jaren, eeuwen, millennia — niemand weet het, maar het resultaat spreekt. Dit is een bouw voor de eeuwigheid.

Maar de reuzen zijn voorbij. Wat nu de dolmen bewaakt, is iets meer delicaat en iets meer voortdurend: feeën. Op de nacht van de zomerzonnewende, wanneer de nacht amper tien uur duurt, dansen de feeën op de top van de dolmen. Zij verschijnen in vormen die bijna menselijk zijn, maar hun licht is niet van deze wereld. Blauwwit, groenig, soms roze als een roos vastgesteld in het tussen-uur.

Wie te dicht nadert, voelt zelf veranderen. De tijd rekt zich uit. Een uur duurt een nacht. Een nacht duurt een jaar. Sommigen zeggen dat reizigers die in het bos rondzwierven één nacht dachten te hebben doorgebracht, maar terugkeerden thuis om vast te stellen dat zeven jaar voorbij waren gegaan.

Onder de dolmen — zeggen enkele verzamelde kenners — ligt een schat. Niet goud, hoewel sommigen goud claimen gezien te hebben. De echte schat is aantekeningen: aantekeningen van de reuzen, geschreven in een schrift dat geen levende taal meer is. Kaarten van de aarde zoals zij was voordat de mens kwam. Formules voor geneesing die voorbij geneesmiddelen gaan. Het verleden van de wereld, bewaard in graven onder steen.

Velen hebben geprobeerd te graven. Zodra hun spade een halve voet de aarde raakt, voelen zij hitte onder hun voeten. Niet altijd zichtbare vlammen, maar een warmte die groeit en groeit. En dan — altijd — voelen zij een hand, koude en oud, die hen wegrekt. Geen mens heeft ooit de inhoud van de dolmen bereikt.

Op de nacht van Kerstmis, in de tijd tussen jaar en jaar, draait de dolmen rond. Dit is niet metaforisch. De stenen — massaal, onmogelijk zware stenen — roteren langzaam, volmaakt, als een deur op zijn scharnieren. Onder deze beweging onthullen zich gaten waar geen gaten zouden moeten zijn. Het goud — heel zeker goud — glom door de scheuren.

Maar in al de jaren sinds de eerste dolmen werd opgeteld, heeft geen mens het goud kunnen nemen. Want wanneer zij hun hand uitsteken naar het goud, voelen zij iets anders — niet handen van feeën of reuzen, maar iets veel sterkers. Iets dat zeggen: “Dit is niet voor jou.” En hun wil verliest. Zij trekken terug. Zij kunnen niet anders dan terugtrekken.