De Duivel van de Beekstraat

Het was een winteravond toen het oude manneke de deur van café De Beurs openduwde. Zijn kleren waren versteld en grijs, zijn ogen waren leeg als twee putten. Hij zei geen woord, maar liep langzaam naar de bar. De zatte mannen keken naar hem, lachten, wezen naar zijn armoede. Ze dronken brandewijn, veel brandewijn, en hun gezichten waren rood en wreed.

“Kijk daar,” lalde een van hen. “Een ouwe bedelaar. Wat moet jij hier, stakker?” Het manneke gaf geen antwoord. Hij stond daar maar, zwijgend, wachtend. En de dronkaards, in hun dronkenschap, voelden een vreemde onrust. Was dit werkelijk een mens? Of iets anders?

Plotseling, in een moment van gruwelijke dronkenschap, griste een van de mannen een fles brandewijn en gooide de inhoud over het manneke. Anderen joelden en herhaalden hetzelfde. De brandewijn gutste over zijn hoofd, zijn kleren, zijn lijf. Maar toen gebeurde het onmogelijke.

Het lichaam van het manneke begon te kronkelen. Zijn vorm veranderde. Zijn gezicht werd uit elkaar getrokken, zijn handen werden klauwen, en uit zijn mond klonk een schreeuw die geen menselijke keel voort kon brengen. Wat voor hen stond was niet meer oud of zwak—het was een zwarte hond, massief en verschrikkelijk, met ogen die als gloeiende kolen branden. De dronkaards schreeuwden. Ze raakten in paniek, duwten elkander omver, zoeken naar de uitgang. Dit was geen dier. Dit was de duivel zelf.

De hulpkreeten van de mannen galmden door de Beekstraat. Iedereen hoorde het—het gekerm, het gegil, het demonische gebrülf. De buurtbewoners kwamen naar buiten, kruisend zichzelf. Iemand rende naar het bisschoppelijk huis om de pater op te halen. De priester, een oude man vol mededogen maar sterker dan welke duivel ook, kwam haastig aangesteld met zijn ritualen en zijn water gewijd.

In het café aangekomend, zag hij de zwarte hond die tegen de muren sprong, zijn klauwen in het hout diepgravend. De pater begon te bidden, in het Latijn, woorden oud als de wereld zelf. De duivel brulde, worstelde, weerstand te bieden. Maar de kracht van het geloof, van de gebeden en van het gewijde water, was sterker. Langzaam, stap voor stap, week de duivel terug naar het donker van waaruit hij was gekomen. Met een laatste, afgrijselijke schreeuw verdween hij, als rook in de wind.

Nooit meer is het manneke gezien. Nooit meer heeft zich die verschrikking herhaald. Maar op de Beekstraat, in de schaduwen van de oude cafés, zeggen de inwoners nog steeds dat je op sommige donkere avonden het gekerm kunt horen—een waarschuwing voor die zich in dronkenschap verliefen en de armen kwaden doen.