De duivel en het wijwater

In een rustieke herberg in Veerle zaten twee mannen samen met de herbergier. Zij wilden een spelletje kaart spelen, maar zij misten nog een vierde persoon. Op dat moment kwam er plotseling een onbekende man binnen. Zonder veel woorden te zeggen, sloot hij zich bij de groep aan. De mannen vonden het vreemd dat deze vreemde kerel helemaal geen woord zei. Hij speelde zwijgend mee, zonder enig geluid te maken.

Terwijl het spel voortduurde, buk zich de herbergier om een gevallen kaart op te rapen. Tot zijn grote schrik zag hij iets verschrikkelijks: de vreemde man had geen normale voeten – hij had paardenpoten! De herbergier voelde de koude rillingen over zijn rug. Zonder enige aarzeling sprong hij op en holde naar de kelder van de herberg. Hij haalde snel een fles wijwater uit de voorraden en rende terug. Voordat iemand kon spreken, goot hij de hele fles wijwater uit boven het hoofd van de vreemde man.

De duivel schreeuwde het uit van pijn en verontwaardiging. Vervolgens vloog hij als een razende windvlaag weg uit de herberg. De herbergier, nog bevend van angst, sprak geschokt tot de twee klanten: “Nu heb ik toch iets gezien! Hebben jullie niet gezien dat die kerel paardenpoten had?” De mannen lachten hem aanvankelijk uit, denk end dat hij grapjes maakte. Maar toen zij naar de grond keken, zagen zij jets dat hen deed verstommen: op de vloer waren duidelijke hoefsporen van een paard gebrand! De bewijs was daar, gegrift in de aarde als een waarschuwing tegen de duivel zelf.