De Vijvers van Sint-Rochus

Het verhaal begint in de veertiende eeuw, toen de pest door de Ardennen raasde en hele dorpen wegvaagde. Een pelgrim genaamd Rochus — of een man die zijn naam droeg — trok door de bossen op zoek naar een plek om de zieken te verzorgen die uit de dorpen verdreven waren.

Bij de vijvers vond hij wat hij zocht: zuiver bronwater dat uit de heuvels opwelde, omringd door geneeskrachtige kruiden en beschut door het dichte bladerdak. Rochus richtte er een eenvoudig kamp op en begon de zieken te wassen met het water uit de vijvers. Volgens de overlevering genazen velen op wonderbaarlijke wijze.

Het nieuws van de genezingen verspreidde zich snel. Pelgrims uit heel de streek maakten de lange tocht door het woud naar de vijvers. Sommigen namen kruiken water mee naar huis, anderen wassen hun wonden ter plekke. De vijvers kregen de naam ‘Étangs Saint-Roch’ en er werd een klein kapelletje gebouwd aan de oever.

De heren van Mirwart, die het bosdomein bezaten, lieten de vijvers met rust. Ze geloofden dat het water een bijzondere kracht bezat die niet verstoord mocht worden. Generatie na generatie bleven de vijvers een bedevaartsoord, zelfs toen de pest allang verdwenen was.

Vandaag liggen de vijvers er stil bij in het groene hart van het domein. Het kapelletje is verdwenen, maar de naam blijft. Wandelaars die het pad langs de oevers volgen, worden getroffen door de diepe rust die er heerst — alleen het kwaken van kikkers en het ruisen van de wind door de bomen doorbreekt de stilte.

De oudsten uit de omliggende dorpen beweren dat het water van de vijvers nog altijd een bijzondere kwaliteit heeft. Of dat werkelijk zo is, weet niemand met zekerheid. Maar de legende van Sint-Rochus en zijn genezende vijvers leeft voort, als een stille herinnering aan de tijd dat geloof en natuur samen troost boden in de donkerste uren.