De heksenkap van Tienen

Op de weg naar Tienen woonde een vrouw die altijd een opvallende kap droeg. De buurtbewoners keken haar met argwaan aan, maar niemand durfde openlijk iets te zeggen over de vreemde dame.

Op een dag was de vrouw met de tram naar Leuven gereisd. Bij haar terugkeer begon het hevig te regenen. Doorweekt zocht ze beschutting in een nabijgelegen huis en vroeg aan de bewoners of ze haar kap daar mocht achterlaten, zodat die niet nat zou worden.

De bewoners stemden toe. De vrouw zette haar kap boven op de keukenkast en vertrok naar huis. Niemand dacht er verder over na.

Die nacht, toen de bewoners in hun bed lagen, hoorden ze een vreemd geluid uit de keuken. Het deksel van de Leuvense stoof rammelde hevig, alsof iemand er met kracht op sloeg.

De mensen waren doodsbang en durfden niet naar beneden te gaan. De volgende dag lieten ze een oom komen om de nacht in het huis door te brengen. Maar toen het donker werd, begon het deksel opnieuw te rammelen.

De oom stak wat papier in de kachel en probeerde het geluid te negeren. Op zeker ogenblik realiseerden de bewoners zich dat de vrouw die haar kap bij hen had achtergelaten, wellicht een heks was. De kap moest betoverd zijn.

Toen het deksel voor de derde nacht op rij begon te rammelen, namen de bewoners een drastisch besluit. Ze grepen de kap van de keukenkast en gooiden hem in het vuur van de kachel.

De vlammen verslonden het kledingstuk en met een laatste luide ratel werd het stil in de keuken. Het deksel bewoog niet meer. De betovering was verbroken.

De heks is haar kap nooit komen terugvragen. Of ze wist wat er was gebeurd, of ze de kracht van haar kap voelde verdwijnen toen die in het vuur terechtkwam, dat bleef een raadsel. Maar vanaf die nacht heerste er weer rust in het huis op de weg naar Tienen.