De heks van de modderpoel

Het oude vrouwtje was niet mooi om aan te zien. Haar gezicht was gerimpeld, haar ogen waren kwaadaardig. Elke keer als een kind in het dorp ziek werd, wezen ouders naar haar. ‘Het is die heks geweest’, zeiden ze zachtjes. De vrouw trok zich niets van hun beschuldigingen aan. Zij leefde in haar huis met haar zoon, die naar de stad was gegaan en daar carrière maakte. Jaren later keerde hij terug als burgemeester van het dorp. Iedereen feliciteerde hem, maar ze meden hem omdat zijn moeder nog steeds in het dorp woonde.

De burgemeester bouwde een mooie villa vlak bij het centrum. Toen hij zijn eerste receptie gaf, gebeurde er iets raars. Alle bezoekers die het huis naderden, zakten weg in de grond. Niet helemaal — maar hun benen verzwonken tot aan de knieën in wat leek op modder. De grond werd donker en kleverig. Dit gebeurde elke keer als zijn moeder op bezoek was. De burgemeester liet klinkers leggen, maar dat hielp niet. Hij probeerde alles: zand, grind, beton. Niets werkte. ‘Dit is haar doen’, fluisterden de mensen.

Op een dag confronteerde de burgemeester zijn moeder rechtstreeks. ‘Wat doe je hier?’ vroeg hij woedend. Het vrouwtje antwoordde niet. Plotseling werd het donker, hoewel de zon nog scheen. Donder en bliksem raasden los. Het vrouwtje groeide uit en veranderde van gedaante. Met een afgrijselijk geluid verdween zij in een gat dat zich in de keuken vloer opende. De burgemeester rende erop af, maar het gat sloot zich onmiddellijk. Zijn moeder was nooit meer gezien.