De roosjes in het kussen

Bij een vrouw uit de streek van Maasmechelen waren al zeventien of achttien dieren gestorven. Het ene dier na het andere ging dood zonder dat iemand een reden kon vinden. Bovendien lag haar zoontje al een hele tijd doodziek in bed. Het kind werd met de dag zwakker en geen enkele dokter kon vertellen wat er aan de hand was.

De wanhopige moeder besloot op bedevaart naar Tongeren te gaan om een pater om raad te vragen. De pater luisterde naar haar verhaal en gaf haar relikwieën die zij boven alle deuren van het huis moest hangen.

De pater had echter ook iets vreemds gezegd: “De jongen zal sterven. Wanneer hij is overleden, moet je het kussen waarop hij slaapt eens opensnijden.” De moeder deed wat de pater had gevraagd. Na het overlijden van haar zoon sneed zij het kussen open en vond tot haar verbijstering allemaal kleine roosjes erin.

Op aanraden van de pater werden de roosjes verbrand. Het vuur vernietigde de betovering die in de roosjes was verborgen. De pater had ook gezegd: “De vrouw die hiervoor verantwoordelijk is, woont bij jullie in de buurt. Zij zal nog één keer langskomen om een brood te lenen.”

En zo gebeurde het. Kort na het verbranden van de roosjes kwam een buurvrouw inderdaad langs om een brood te lenen. De moeder herkende haar als de vrouw die de pater had beschreven. Na dat bezoek werd de buurvrouw nooit meer gezien in de buurt van het gezin.

De moeder heeft de ware toedracht nooit aan haar man durven vertellen, want zij wist zeker dat hij de heks zou vermoord hebben als hij de waarheid had gekend. Het verdriet om haar zoon bleef, maar de vloek over het gezin was eindelijk gebroken.