De toverzalf van Leuven

In Leuven woonden twee juffrouwen bij elkaar die altijd 's avonds vertrokken. Een jongen die bij hen logeerde was erg nieuwsgierig waar zij 's nachts heen gingen. Hij deed alsof hij sliep wanneer zij zich klaarmaakten om weg te gaan.

Op een nacht zag hij iets wonderbaars. De twee juffrouwen haalden een holle pot uit de schoorsteen. Uit die pot pakten zij een vreemde zalf. Zij smeerden deze zalf voorzichtig op hun voeten en benen. Daarna spraken zij samen luid: "Over heggen en hagen, te Leuven in een wijnkelder!" En plots waren zij verdwenen, alsof zij nooit bestaan hadden.

De jongen was vervuld van verlangen hetzelfde te proberen. Nadat de juffrouwen waren vertrokken, haalde hij stiekem de pot uit de schoorsteen. Met trillende handen smeerde hij de geheimzinnige zalf op zijn voeten. In zijn opwinding zei hij echter verkeerde woorden. In plaats van "Over heggen en hagen" zei hij slechts "Door heggen en hagen." Dit was een fatale vergissing.

De jongen werd plotseling opgezogen door onzichtbare krachten. Hij vloog door de lucht, maar niet gelijk en soepel als de juffrouwen. Zijn lichaam sloeg tegen takken, doornen en scherpe stenen. Hij werd zwaar gehavend en bloedde van overal. Dit was niet het prachtige vliegen dat hij verwacht had.

Tegen zijn wil arriveerde hij in een grote wijnkelder onder Leuven. Daar zaten vele vreemde figuren aan tafels vol met eten en drinken. Zij nodigen hem uit om mee te drinken. In zijn verwondering en dorst accepteerde hij en dronk samen met hen.

Maar toen zei de jongen iets dat niet mocht: "God, Jezus, is dat goed!" In dat moment verdween alles. De wijnkelder, de figuren, het eten, alles verdween als rook. De jongen lag alleen op een mesthoop buiten de stad, zijn kleren gescheurd en zijn lichaam gewond. Hij had geleerd dat magie gevaarlijk is wanneer men de juiste woorden niet kent.