Het meisje en de zwarte kat van Tienen

Op de Wulmerse Steenweg in Tienen woonde een vrouw met haar twee kinderen: een dochter en een zus. Het jongste kind, het meisje, had een merkwaardige gave of vloek. Elke avond, wanneer zij in bed lag om te gaan slapen, riep zij uit: "Zeg ma, waarom zit die grote kat altijd bij het voeteneinde van ons bed?"

De moeder antwoordde telkens hetzelfde: "Maar kind, ik zie geen zwarte kat." Ook de zus van het meisje, hoewel ouder en wellicht wijzer, kon de kat niet zien. Alleen het kleine meisje kon het dier zien, nacht na nacht. De kat was zwart als de nacht, groot en volwassen. Het meisje sprak erover zonder angst, maar met verwondering. De moeder werd echter steeds ongeruster. Zij voelde dat iets onnatuurlijks zich in hun huis afspeelde.

Uiteindelijk kon de moeder haar angst niet langer bedwingen. Zij nam een drastische besluit. Zij gaf het meisje een stok en sprak: "Als je die kat nog eens ziet zitten, geef haar dan met deze stok maar een flinke slag. Misschien verdwijnt het ding dan voorgoed." Het meisje, nog jong en onervaren in de wegen van het bovennatuurlijke, gehoorzaamde haar moeder. Die nacht zag het meisje de kat wederom. Met al haar kinderlijke kracht haalde het kind uit met de stok en raakte het dier.

De volgende dag gebeurde iets bevreemdends. De meter van het meisje – de zus van haar moeder – verscheen op bezoek. De meter liep echter wat kreupel en klaagde over ernstige pijnscheuten in haar rug. De pijn was plotseling ontstaan, zei zij, zonder duidelijke oorzaak. De vrouw was bekend in het dorp, een vrouw met grote, scherpe zwarte ogen die leken in te branden in degenen die haar aanstaarden. De moeder voelde een kilte door haar lichaam gaan. Zij besefte wat er gebeurd was: de kat was geen dier geweest, maar een geestgedaante, een hulpgeest van haar meter. Door het dier te slaan, had het meisje de heks zelf verwond.

Overweldigd door angst en schuldgevoel zocht de moeder hulp. Zij bracht het meisje naar de paters van de plaatselijke parochie. Zij legde hun de verschijning van de kat uit, de slag waarmee het dier was geraakt, en de komst van de meter met plotselinge rugpijn. De paters luisterden ernstig. Zij verklaarden dat het meisje waarschijnlijk door de "kwade hand" was getroffen – een vervloeking. Zij gaven de moeder een heiligdom, een klein voorwerp dat door priesters was gewijd.

De moeder hing het heiligdom boven de deur van het meisje. De pater had gezegd dat dit zou voorkomen dat de heks de deur kon openen. In de nacht echter droomde het meisje steeds opnieuw over molens die draaiden en dieren die door schaduwen voort werden gejaagd. Nacht na nacht keerde de verschrikking terug in dromen. De jaren verstreken en het meisje groeide op. Maar op achtentwintigjarige leeftijd, nog jong en in de volle bloei van haar leven, begon het meisje plotseling af te takelen. Zij doodgebloedde langzaam, als of haar levenskracht uit haar lichaam werd weggesogen. Geen doctor kon helpen, geen geneesmiddel bood verlichting. Het meisje stierf een vroegtijdige en geheimzinnige dood.

Daarna richt de heks haar woede op de peter van het meisje – de broer van haar vader. Die man bezweek onder een kwaal die niemand kon verklaren. Pijn vervolgde hem dag en nacht. Uiteindelijk, in een poging hem van zijn lijden te verlossen, moest men zelfs zijn been amputeren. Maar ook dat bracht geen verlossing. De vervloeking van de heks met de zwarte ogen leek onverzoenlijk.