De Wezel met het Goudstuk van Grumelange

Theo’s vader zat op de heuvel boven Grumelange zijn kudde te hoeden. De zon begon onder te gaan en het werd koud. Theo nam een kom soep in een linnen doek verpakt en liep het smalle bospad in. Onderweg door het bos zag hij plotseling op een grote steen een kleine wezel zitten. In zijn mondje glinsterde iets gouden. Het was een munt die schitterde in de gouden zonnestralen.

Theo probeerde de wezel te grijpen, maar het dier sprong weg en rende dieper het bos in. Telkens wanneer Theo dichterbij kwam, schoot de wezel vooruit, altijd net buiten bereik. Uren lang volgde Theo het diertje door bosschaduw en tussen omgevallen bomen. De wezel leek hem opzettelijk ergens heen te brengen, alsof het hem wilde leiden naar een bepaalde plek.

Eindelijk stopte de wezel voor een oude eikenboom. Het liet de gouden munt vallen en verdween in het struikgewas. Theo bukte zich en opperde de munt op. Het was een echte gouden Louis d’or. Geagiteerd begon hij rond de boom te graven. Niet diep onder de bladeren vond hij een kleine aarden pot, helemaal vol met antieke gouden munten. Zij glinterden in het maanlicht.

Theo bracht de schat naar huis. Zijn vader zag de munten en besefte onmiddellijk wat er gebeurd was. “De wezel,” zei hij ernstig, “is een geest van het bos die de zuiverharten beloont.” De familie gebruikte de gouden munten verstandig en armoede was voorbij. Elk jaar op dezelfde dag bracht Theo broodkruimels naar de oude eik als dank aan de mystieke bewaarder van het bos.