De miraculeuse os van Villers

Toen de winter van dat jaar alle voedsel opbraakte en de honger voelbaar werd onder de gasten, grepen de monniken naar hun enige resterende reserves. De voedselvaste leek onvermijdelijk. Maar op de ochtend van de derde dag van hun zwaarste nood, liep plotseling een prachtige, goed gevoede os door de poorten van de abdij. Het dier was elegant en gezond, alsof het had gewacht op precies dit moment van uiterste nood.

De abt en de monniken zagen dit als een teken van Gods goedheid. Na overleg besloten zij het dier te slachten om de hongerige menigte te voeden. In de abdijkeuken werd de os verwerkt tot voedsel dat minstens twee weken zou standhouden.

Maar wat gebeurde daar de volgende ochtend in de stallen? De monniken die er kwamen schoonmaken, bevrozen ter plekke. Daar, waar gisteravond slechts botten en as hadden moeten zijn, stond de os opnieuw. Volledig levend, volkomen ongedeerd, stellig aanwezig in dezelfde stal als waar het dier aanvankelijk had gestaan.

Dit gebeurde niet één keer, maar driemaal achtereenvolgens. Elke nacht verdween het dier in levende lijve, elke ochtend verscheen het opnieuw. De derde maal echter sprak de abt zijn orakel uit: ’Dit is een teeken van Gods almacht. Geen slachting meer zal dit dier treffen.’

De miraculeuse os werd daarop in eer gehouden en verbleef gedurende vele jaren in de stallen van de abdij. Merkwaardig genoeg, noch de monniken noch de gasten hadden gebrek aan voedsel, zolang de os daar vertoefde. Pilgrims van verre kwamen om het wonder met eigen ogen aan te schouwen.

De legende van deze os verspreidde zich door heel Brabant en zelfs daarbuiten. Velen zagen het dier als een bewijs van Gods bescherming over de armen en hongerigen. Tot op de dag van vandaag herinnert men zich in Villers-la-Ville deze geschiedenis, een testament van mededogen en geloof.