De reus Bihin

Bihin was niet als andere mannen. Zijn lichaam was zo groot dat normale hutten tot zijn knie reikten. Zijn handen waren breed genoeg om een koe op te tillen, en zijn stap schudde de aarde.

Men zegt dat hij duizend jaar geleden op de heuvels van Theux verscheen, zonder dat iemand wist waar hij vandaan kwam. Hij sprak weinig, maar luisterde goed.

De boeren van Theux waren bang voor hem aanvankelijk, maar zij ontdekten snel dat Bihin niet kwaadaardig was. Hij was alleen ongelofelijk sterk.

Bihin hielp waar hij kon helpen. Als een boer een keisteen had die zijn veld blokkeerde, tilde Bihin hem eenvoudig op en zette hem opzij—een taak die twintig mannen zou hebben gekost.

Wanneer stormwind bomen in het bos omwierp, droeg Bihin ze uit de wegen. Wanneer bergstroom het dorp bedreigde, groef hij nieuwe kanalen met zijn blote voeten.

Maar Bihin had ook momenten van zomerscherts en verwarring. Eens, omdat hij niet echt begreep hoe fragiel mensen waren, klopte hij een boer vriendelijk op de schouder—en brak de man drie ribben.

De boeren leerden snel met afstand van de reus om te gaan.

Op een dag—niemand weet precies wanneer—keerde Bihin zich af van de wereld van de mensheid. Men ziet hem nu slechts incidenteel, in de mist van de diepste dalen, als een schaduw van onmogelijke afmeting.

Maar zijn spoor bleef achter. De diepste dalen van Theux, de steilste hellingen, de reeksen rij rotsen—allen zouden door Bihin zijn ontstaan door zijn voeten en handen.

Ouders zeiden tegen kinderen: wees voorzichtig wat je wenst van de reus, want hij vergeet niet en hij luistert altijd.